زمانی که اسامی ۱۱ بازیکن انتخابی ریکاردو ساپینتو و اوسمار ویرا برای دربی ۱۰۶ منتشر شد، به وضوح دیده میشود که هر دو مربی تصمیم به ریسک نکردن گرفته و با همان ترکیب شناخته شده خود به میدان رفتند. این ترکیب پیش از این نیز در بازیهای گذشته حضور داشت و برای کارشناسان قابل پیشبینی بود.
پرسپولیس به عنوان تیم میزبان در این بازی بار دیگر با سیستم ۴-۱-۴-۱ که اوسمار به آن علاقه دارد، ظاهر شد. دروازهبان این تیم پیام نیازمند بود، سرژ اوریه به جای براجعهای که در بازی پیشین به میدان رفته بود، در سمت راست دفاعی ایستاد و میلاد محمدی در سمت چپ قرار داشت. کنعانی و پورعلی گنجی زوج مدافعان مرکزی بودند.
یک گام جلوتر از آنها میلاد سرلک در میدان حضور داشت. در آرایش خط حمله پرسپولیس، محمد عمری در سمت راست و اورونوف در سمت چپ بازی میکردند تا بتوانند به دروازه حریف نفوذ کنند و به صورت مستقیم شوتزنی کنند. سروش رفیعی کمی عقبتر از امید عالیشاه موقعیت داشت و علی علیپور به عنوان مهاجم تنها قرمزها در خط حمله بود.
در سوی دیگر میدان، ریکاردو ساپینتو دوباره با سیستم موفق ۴-۲-۳-۱ که امتحان خود را پس داده، حاضر شد؛ آنتونیو آدان در غیاب دروازهبان مصدوم، فرعباسی، مسئولیت دروازهبانی را به عهده داشت. صالح حردانی به عنوان کاپیتان در سمت راست دفاعی حضور یافت و زوج اشورماتوف و سامان فلاح در قلب دفاع قرار گرفتند. حسین گودرزی نیز دفاع چپ را بر عهده داشت.
ترکیب اندونگ و امیر محمد رزاقنیا در مرکز میدان، تلاش داشتند جای خالی چشمی را پر نمایند. در بخش هجومی، علیرضا کوشکی به عنوان وینگر چپ، یاسر آسانی وینگر راست و منیر الحدادی نیز در مرکز میدان پشت سر سعید سحرخیزان که به عنوان تنها مهاجم بازی میکرد، قرار داشتند. این ترکیب مجدداً حمله وران آبی را تشکیل میداد.
اینجا را بخوانید: این دربی برای کدام بازیکنان اهمیت بیشتری دارد؟!