نگار علی- بمب‌افکن H-۶ چین که ریشه‌های خود را در دوران جنگ سرد دارد، به عنوان جزء کلیدی استراتژی نظامی پکن در حال فعالیت است. این بمب‌افکن، که در واقع نسخه‌ای مجاز از Tu-۱۶ شوروی محسوب می‌شود، به روزرسانی شده است تا قادر به حمل سلاح‌های پیشرفته، از جمله موشک‌های هایپرسونیک و هسته‌ای باشد.
علیرغم سن بالای خود، H-۶ در حفظ قدرت نظامی چین نقش اساسی ایفا می‌کند. با این حال، قابل ذکر است که این بمب‌افکن سرانجام با بمب‌افکن پنهانکار H-۲۰ جایگزین خواهد شد که پیش‌بینی می‌شود در دهه ۲۰۳۰ به خدمت گرفته شود. تا آن زمان، H-۶ همچنان به عنوان تهدیدی جدی باقی می‌ماند، به ویژه برای نیروهای دریایی ایالات متحده در اقیانوس آرام، زیرا قادر است موشک‌های ضد ناو را شلیک کند.
قدرت بمب‌افکن H-۶ چین؛ قدیمی اما مرگبار
چین از سال ۱۹۵۹ بهره‌برداری از بمب‌افکن H-۶ را آغاز نموده است. اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۵۸ اولین بمب‌افکن Tu-۱۶ بدجر را به چین تحویل داد و بلافاصله بعد از آن، شرکت صنایع هواپیماسازی شیان (XAC) تولید این هواپیما را آغاز کرد. نام این بمب‌افکن H-۶ بود و اولین پرواز آن در سال ۱۹۵۹ انجام شد. چین در سال ۱۹۶۸ توانست اولین فروند H-۶ تولید داخلی خود را به مرحله تولید برساند.
این بمب‌افکن همچنان جزء مهمی از نیروی هوایی چین محسوب می‌شود. حدود ۱۵۰ فروند از این بمب‌افکن‌ها تولید گردیده و در حال حاضر حدود ۱۲۰ فروند آن‌ها همچنان فعال هستند.
مشابه بمب‌افکن B-۵۲ استراتوفورترس ایالات متحده، H-۶ به دلیل طراحی موثر و قابلیت تطبیق‌پذیری بالا، عمر عملیاتی طولانی‌مدتی داشته است. این بمب‌افکن اصلاحات لازم را برای حمل سلاح‌های مدرن انجام داده است.
برخی از کارشناسان چینی معتقدند که بمب‌افکن H-۶ به عنوان یک عامل بازدارنده هسته‌ای و هواپیمای حمله دریایی برای سال‌ها به فعالیت خود ادامه خواهد داد.
بمب‌افکن H-۶ از شیان
نسخه H-۶، که تحت لیسانس بمب‌افکن Tu-۱۶ بدجر شوروی عرضه شده بود، اولین پرواز خود را در سال ۱۹۵۲ از سر گذراند. دو جانبه در یک برنامه مشترک تولید، همکاری هایی جهت ساخت این هواپیماها و پروژه‌های مشابه داشتند تا در نهایت در پی بروز شکاف چین-شوروی، این همکاری قطع گردید.
چین بمب‌افکن‌های H-۶ را به کشورهایی نظیر مصر و عراق منتقل کرد، اما این کشورها اکنون دیگر قادر به استفاده از این بمب‌افکن‌ها نیستند. به گفته مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی واشنگتن دی‌سی (CSIS)، چهار فروند از بمب‌افکن‌های H-۶ عراق در حین خدمت نابود شده‌اند.
از نظر ویژگی‌ها، H-۶ شامل چهار نفر خدمه و دو موتور توربوفن Soloviev D-۳۰KP-۲ است که هر یک ۲۷,۰۰۰ پوند کشش تولید می‌کنند. این بمب‌افکن سرعت بالای ۶۷۰ مایل در ساعت و سرعت کروز ۴۷۷ مایل در ساعت دارد و برد عملیاتی آن ۲,۲۰۰ مایل برآورد می‌شود.
H-۶ می‌تواند انواع مختلف موشک‌های هوا به زمین، ضد کشتی، موشک‌های کروز پرتاب‌شونده از هوا و موشک‌های هایپرسونیک را حمل کند. همچنین شامل موشک‌های بالستیک هواپرتاب با قابلیت حمل سلاح‌های هسته‌ای نیز می‌شود.
این بمب‌افکن قادر است ۲۶,۵۰۰ پوند بمب، شامل هم بمب‌های هدایت‌شونده و هم بمب‌های عادی، حمل کند. اما دیگر نمی‌تواند بمب‌های هسته‌ای سقوط آزاد را جابجا کند، زیرا H-۶ از لحاظ نفوذ به فضای هوایی دشمن قابلیت اطمینان کافی ندارد.
جایگزینی H-۲۰ برای H-۶
H-۶ دیگر زمان زیادی در خدمت نخواهد بود؛ هرچند این بمب‌افکن عمر طولانی دارد، اما چین به دنبال جایگزینی به نام H-۲۰ می‌باشد. تصاویر اخیر منتشر شده در شبکه‌های اجتماعی نشان‌دهنده یک هواپیمای پنهانکار با شکل الماس هستند.
با این حال، این هواپیما “بال پرنده” نیست و دارای بال‌های مشخص و بلند، دم بزرگ و بدنه‌ای مرکزی فراختر از آنچه همان ابتدا تصور می‌شد، می‌باشد.
چین پیش‌بینی می‌کند که H-۲۰ در دهه ۲۰۳۰ به خدمت گرفته شود. بسیاری بر این باورند که بدنه این هواپیما قابلیت برد ۱۰,۰۰۰ مایل را دارد. با سوخت‌گیری هوایی، این هواپیما می‌تواند “تمام جهان را تحت پوشش قرار دهد”، طبق اعلام پنتاگون که همچنین ذکر کرد: “انتظار می‌رود از تسلیحات متعارف و هسته‌ای بهره ببرد و طراحی پنهان‌کاری را داشته باشد.”
منبع: 19fortyfive
۲۲۷۲۲۷