زهره نوروزپور: تبلیغاتی علیه اطلاعات در آمریکا یک موضوع قدیمی است. این حوادث فقط به دوران ترامپ محدود نمی‌شود و در دولت‌های پیشین نیز سابقه‌دار بوده است، یکی از جنجالی‌ترین آنها رسوایی واترگیت بود که در نهایت منجر به استعفای رئیس جمهور آمریکا گردید. از آن زمان به بعد، بسیاری از رسوایی‌های امنیتی به نام «گیت» شناخته شدند. رسوایی واترگیت به قدری تأثیرگذار بود که زلزله‌ای سیاسی در ایالات متحده به راه انداخت و حتی تغییراتی را در بخش‌هایی از قانون اساسی این کشور به وجود آورد. اما این رسوایی‌ها در ایالات متحده هرگز به بزرگی رسوایی واترگیت نبوده است که منجر به استعفای فرمانده کل قوا باشد. رسوایی بیل کلینتون نیز بیشتر به چالش کشیدن جنبه‌های احساسی و خانوادگی این رئیس‌جمهور اختصاص دارد، اما حمایت هیلاری کلینتون از همسرش باعث شد تا این ماجرا پایان یابد. تاریخ این کشور مملو از این نوع رسوایی‌هاست. با این حال، در دوران ترامپ این مسائل به اندازه کافی جدی گرفته نشدند، چه در دور اول که دموکرات‌ها او را به همکاری با روسیه متهم کردند و چه اکنون که برخی اطلاعات نظامی به سادگی در فضای مجازی رد و بدل شده است.
مسئله‌ای که در زمان حمله به سفارت آمریکا در بنغازی برای هیلاری کلینتون پیش آمد و پس از آن به استفاده او از یک ایمیل شخصی برای ارسال اطلاعات محرمانه متهم شد، تنها برای او نبود. این مشکل همچنین شامل یکی از مقامات عالی‌رتبه نظامی پنتاگون می‌شود، که در آن زمان فرمانده عملیات ارتش و هماهنگی بین ناتو و پنتاگون در افغانستان بود. جنرال پترائوس تحت پیگرد قرار گرفت به خاطر اینکه از ایمیل شخصی خود برای ارسال اطلاعات نظامی به معشوقه‌اش استفاده کرده بود. اما او در حین بازجویی‌ها ادعا کرد که محتویات ایمیل را در درافت ذخیره می‌کرد و معشوقه‌اش با داشتن پسورد جی میل او به حسابش دسترسی پیدا می‌کرد!
اکنون، تیم ترامپ به اوج این رسوایی دست یافته است. آنها در یک اپلیکیشن غیرمحرمانه، با تشکیل یک گروه اطلاعاتی، اطلاعات امنیتی را به اشتراک گذاشته و خبرساز شده‌اند! این شیوه به‌نوعی یادآور فعالیت‌های جان بولتون، مشاور امنیت ملی ترامپ، در سال‌های ابتدایی ریاست‌جمهوری اوست. یک سال پس از خروج آمریکا از برجام و تحت فشار دولت ترامپ بر ایران، جان بولتون یک یادداشت را عمدی به‌نمایش گذاشت که اشاره به اعزام ناو لینکن به منطقه داشت. در بهمن ۹۷، بولتون در طی یک نشست خبری به‌درباره تحریم‌های ونزوئلا، حواشی جالبی را به وجود آورد. خبرگزاری «آسوشیتدپرس» عکسی از او در این نشست انتشار داد که روی یکی از برگه‌ها نوشته شده بود «اعزام ۵۰۰۰ نیرو به کلمبیا».
انتشار این تصویر باعث ایجاد شایعاتی درباره احتمال اعزام قریب‌الوقوع نظامیان آمریکایی به کلمبیا، که با ونزوئلا هم‌مرز است، در شبکه‌های اجتماعی شد. یک سخنگوی کاخ سفید در گفتگو با آسوشیتدپرس در این زمینه بیان کرد: «همان‌طور که رئیس‌جمهور تأکید کرده است، همه گزینه‌ها روی میز قرار دارد.»
در دولت بایدن نیز دموکرات‌ها با پیروی از رویه بولتون، ایران را به تهدیدهایی مشابه متهم کردند. در ۵ مرداد ۱۴۰۰، یادداشت‌هایی که در دست جو بایدن، رئیس‌جمهور آمریکا، در دیدار با مصطفی الکاظمی، نخست‌وزیر آن زمان عراق، منتشر شد، حاکی از این بود:
آمریکا آماده است تا به حملات (علیه خود در خاک عراق) واکنش نشان دهد.
ایران باید توقف حملات (به نیروهای آمریکایی در خاک عراق) را مد نظر قرار دهد.
از کاغذها به سیگنال گیت
به نظر می‌رسد که نوشته‌های روی کاغذ برای دولت‌ها بار مسئولیتی کمتری به همراه دارد. این نوع نوشته‌ها هم به‌عنوان تهدید محسوب می‌شوند و هم مقامات هیچ مسئولیتی در قبال آنها احساس نکرده و مدعی بودند که خبرنگاران این حواشی را ایجاد می‌کنند! اما این بار، داستان متفاوت به نظر می‌رسد. این‌بار مشخص نیست
آیا دولت‌ها به صورت آگاهانه این افشاگری را انجام داده‌اند یا اینکه همانند واقعه واترگیت، به شکل ناخواسته به این رسوایی گرفتار شده‌اند؟
در ماجرای رسوایی واترگیت، افشاگری‌ها از سوی نشریه واشنگتن پست آغاز گردید و در مورد سیگنال گیت، پایگاه آتلانتیک در میان بود. این دو رسانه شناخته‌شده آمریکایی نه تنها در بین شهروندان این کشور، بلکه در سطح جهانی نیز اعتبار زیادی دارند و مخاطبان زیادی را جلب کرده‌اند.
این رسوایی نیز مشابه موارد پیشین، جنبه نظامی دارد و جزئیات نحوه حمله به یمن، زمان و نوع آن توسط پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، مورد بررسی قرار گرفته است. منتقدان دولت ترامپ و حتی برخی از سناتورهای جمهوری‌خواه از این رسوایی متعجب شده‌اند و سوالی مهم در ذهنشان شکل گرفته که: چرا چنین مساله‌ای باید در یک اپ عمومی مطرح شود؟ آیا اطلاعات امنیتی نباید در فضایی با امنیت بالاتری که مشخصات آن تأیید شده باشد، مورد بحث قرار گیرد؟ آیا این اطلاعات مهم نباید در حالت محرمانه و با امنیت فوق‌العاده انتقال یابد؟
در آخرین دفاع از سوی مجلس سنا، هافینگتون پست گزارش کرد: جان راتکلیف، رئیس سیا، که در جلسه سنا صحبت می‌کرد، ادعا کرده است که مقامات سیا در آغاز دوران کاری‌اش، اپلیکیشن پیام‌رسان سیگنال را بر روی کامپیوتر محل کارش نصب کردند و به او گفتند که این یک «برنامه مجاز» برای اهداف خاص است. او اظهار داشت: «این رویه‌ای است که پیش از آغاز دولت فعلی در دولت بایدن وجود داشت.»
به رغم این، مقامات سابق در دولت آمریکا ادعا کردند که هرگز اجازه نداشته‌اند از سیگنال در تلفن‌ها و کامپیوترهای دولتی خود استفاده کنند. یکی از مقامات ارشد امنیت ملی سابق که نخواست نامش فاش شود، گفت: «هیچ فردی اجازه نداشت که برنامه‌های پیام‌رسان را بر روی تلفن‌های کاری خود نصب کند و هیچ شرایطی وجود نداشت که اجازه استفاده از برنامه‌های پیام‌رسان طبقه‌بندی نشده برای ارسال اطلاعات طبقه‌بندی شده صادر شود.»
دولت ترامپ سعی کرد این رسوایی را به دولت بایدن نسبت دهد. با این حال، هنوز روشن نیست که چه عواملی در پس این رسوایی قرار دارند و کدام گروه مسئول آن هستند؟ آیا این مسئله مربوط به دموکرات‌ها است یا مخالفان دولت ترامپ؟ آیا خود دولت ترامپ از این افشاگری آگاهی داشته است و این واقعه با هدف مشخصی از سوی کاخ سفید به اجرا درآمده است؟ آیا هدف تنها سرنگونی وزیر دفاع بوده یا اینکه این جنجال به منظور منحرف کردن افکار عمومی جهان از مسائل مهم‌تر است؟ و اگر این ماجرا برنامه‌ریزی شده باشد، هدف آن چه بوده است؟ آیا این اقدام علیه یمن و افشای این اسناد، پیامی به تهران بوده است؟ در هر صورت، موضوع سیگنال گیت نیز همچون تاریخ دیگر رسوایی‌های این کشور به مرور زمان روشن خواهد شد. رسوایی‌های مشابه‌ای که حالا از اسناد کاغذی و ایمیل به گوشی‌های هوشمند منتقل شده‌اند، داستانی تکراری در تاریخ این کشور هستند که دیگر به یک الگوی رایج تبدیل شده‌اند.
مسئله مهم این است که انسانیت در حال چالش جدی است. توجهی به محتوای چت‌هایی که جان مردم فقیر یمن را در زیر بمباران‌ها تهدید می‌کند، وجود ندارد و در رسانه‌ها حتی اشاره‌ای به این جنایت هولناک نمی‌شود. موضوع اصلی فقط برگزاری نشست‌های امنیتی است!
دکتر رضا نصری، حقوقدان در عرصه بین‌الملل و کارشناس ارشد سیاست خارجی، در حساب کاربری خود در شبکه ایکس درباره حمله آمریکا به یمن نوشت: «برای ارسال یک «پیام» حتی یک کشور باید به خاک و خون کشیده شود! این منطق آشفته‌ای است که بخش بزرگی از سیاست خارجی آمریکا بر مبنای آن شکل گرفته است. تنها کافیست به نظرات جنگ‌طلبانی همچون گراهام، کاتن، والتز، بولتون و پومپئو گوش دهید و ببینید چند بار برای توجیه جنگ‌ها و تحریم‌ها از عبارت «ارسال پیام» استفاده می‌کنند.»
وی همچنین در مورد رسوایی سیگنال گیت به نکته‌ای مهم اشاره کرد: «در واشنگتن، همه نگران بی‌احتیاطی در به‌اشتراک‌گذاری اطلاعات محرمانه در اپلیکیشن سیگنال هستند، اما کمتر کسی به مشکل عمیق‌تری که محتوای این پیام‌ها فاش می‌کند، توجه دارد: تیم ترامپ بخوبی می‌داند که نمی‌تواند مداخله‌ای دیگر در خاورمیانه را بر اساس دلایل واقعی توجیه کند. بنابراین، به روایت‌های قدیمی متوسل می‌شود و با انگ زدن به «ایران»، تلاش می‌کند این قضیه را به مردم آمریکا بقبولاند. این مکاتبه یادآور موقعیتی است که نام «ایران» به ابزاری سیاسی در داخل آمریکا تبدیل شده است. این واژه حالا از معنا و ظرافت خود تهی شده و در قالب روایتی سیاسی به کار گرفته می‌شود تا خواسته‌های اسرائیل را به پیش ببرد.»
خروجی این رسوایی حداقل برای تهران همان چیزی است که وزیر امور خارجه کشورمان به آن اشاره کرده است. عراقچی در حساب کاربری خود در شبکه…
ایکس نوشت:
در گوشه و کنار دنیا، حتی خود آمریکایی‌ها به وضوح مشاهده می‌کنند که مقامات ایالات متحده چگونه به مسائل جهانی می‌نگرند.
نقص شدید و مهم‌تر از آن بی‌توجهی عمیق به زندگی بشر در فرآیند تصمیم‌گیری‌ها به وضوح مشهود است.
در ارتباط با ایران، این احتمال وجود دارد که این امر یکی از دلایل دیگر باشد که چرا باید با تردید به پیشنهادات سیاسی اخیر آنها بنگریم.
۳۱۵ ۳۱۵