به گزارش صحت خبر، در میانه فشارهای اقتصادی، تنشهای اجتماعی و شرایط جنگی، سلامت روان جامعه با چالشهایی جدی مواجه میشود؛ وضعیتی که به گفته وحید شریعت نیازمند مدیریت هوشمندانه در سطح فردی و کلان است.
رئیس انجمن علمی روانپزشکی ایران، در گفتوگو با صحت خبر به بررسی وضعیت سلامت روان جامعه در شرایط کنونی پرداخته و تأکید میکند که به دلیل نبود دادههای دقیق، باید با احتیاط درباره وضعیت روانی جامعه قضاوت کرد. با این حال، شواهد کلی نشان میدهد جامعه ایران در سالهای اخیر با مجموعهای از استرسهای متوالی از جمله مشکلات اقتصادی، ناآرامیهای اجتماعی و شرایط جنگی مواجه بوده و همین امر آن را در وضعیت «آمادهباش روانی» قرار داده است.
به گفته شریعت، تداوم این وضعیت باعث مصرف بالای انرژی روانی افراد شده و میتواند آنها را به مرز فرسودگی برساند. او توضیح میدهد که در صورت ایجاد آرامش نسبی پس از جنگ، احتمال بروز خستگی روانی، افسردگی و احساس ناامیدی افزایش مییابد؛ چراکه پس از کاهش تهدید فوری، نگرانیهای عمیقتری مانند وضعیت اقتصادی، اشتغال و آینده زندگی برجسته میشوند.
وی درباره نشانههای این فرسودگی میگوید کاهش آستانه تحمل، افت انرژی، ناتوانی در برنامهریزی و افزایش ناامیدی از جمله علائم مهم هستند که میتوانند در روابط اجتماعی و کاری افراد نیز نمود پیدا کنند. در مقابل، اگر تنشها ادامه یابد، چرخه اضطراب و تلاش برای بقا تکرار خواهد شد.
شریعت با اشاره به مفهوم تابآوری اجتماعی تأکید میکند که جامعه ایران تاکنون توانسته تا حدی در برابر فشارها مقاومت کند، اما تکرار مداوم استرسها مانند ضربات پیدرپی، این تابآوری را به تدریج تضعیف میکند. او هشدار میدهد که ادامه این روند میتواند توان تحمل جامعه را کاهش دهد.
در بخش راهکارها، شریعت نقش سیاستگذاریهای کلان را بسیار تعیینکننده میداند و معتقد است برخی تصمیمات و محدودیتهای غیرضروری در سالهای اخیر خود به عامل فشار روانی تبدیل شدهاند. به گفته او، کاهش این فشارها و بهبود وضعیت اقتصادی از طریق اقدامات داخلی و تعاملات بینالمللی، برای حفظ سلامت روان جامعه ضروری است.
در سطح فردی نیز او بر اهمیت تقویت شبکههای حمایتی مانند خانواده، دوستان و همکاران تأکید دارد و این روابط را عاملی کلیدی در افزایش تابآوری میداند. در نهایت، شریعت نسبت به گسترش نفرتپراکنی و برچسبزنی در جامعه هشدار میدهد و تأکید میکند که چنین رفتارهایی نهتنها کمکی به حل بحران نمیکند، بلکه موجب تشدید آن شده و سلامت روان جامعه را بیش از پیش تهدید میکند.
۲۳۳۲۳۳