کای هاورتس ستاره تیم ملی آلمان روزهایی را به یاد میآورد که سه هفته و نیم پیش در بوداپست، انبوهی از احساسات مختلف ذهنش را درگیر کرده بود. آرسنال فینال لیگ قهرمانان اروپا را به دردناکترین شکل ممکن از دست داده بود، اما تنها گزینه پیش رو این بود که خودش را جمعوجور کند و دوباره لبخند بزند.
قرار بود روز بعد ساعت دو بعدازظهر سوار اتوبوس شوند و برای جشن قهرمانی لیگ برتر در خیابانهای ایزلینگتون به میان هواداران بروند. آیا واقعاً آن لحظه زمان مناسبی برای غرق شدن در تحسین و شادی یک میلیون هوادار بود؟
هاورتس که گل زودهنگامش مقابل پاریسنژرمن تا نزدیک به یک ساعت بوی پیروزی میداد، میگوید: «راستش سخت بود. بعد از بازی اول فکر کردم شاید کل مراسم را لغو کنیم. اما صبح روز بعد همه چیز متفاوت به نظر میرسید.»
آن موج عظیم شادی، رنگ و رهایی احساسی نشان داد که آن جشن در شمال لندن کاملاً بهجا بوده است.
هاورتس میگوید: «فصل فوقالعادهای را پشت سر گذاشته بودیم. تیم ۲۲ سال بود قهرمان لیگ نشده بود و باید این موفقیت را درست و حسابی با هواداران جشن میگرفت. باید بگویم هرگز چیزی شبیه به آن را تجربه نکرده بودم. این همه آدم در خیابانها، این همه حمایت. قطعاً جزو سه تجربه برتر دوران حرفهای من است.»
حالا او امیدوار است بهزودی تجربه چهارمی هم به این فهرست اضافه کند.
هاورتس در کمپ تیم ملی آلمان در وینستونِ کارولینای شمالی صحبت میکند؛ جایی که حس پیشرفت و اعتمادبهنفس در تیم در حال شکل گرفتن است. آلمان دستکم یک کابوس قدیمی را پشت سر گذاشته است. حذف از مرحله گروهی در جامهای جهانی ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ فشار ذهنی زیادی روی این نسل گذاشته بود، اما حالا آنها از همین حالا بهعنوان صدرنشین گروه E صعود خود را قطعی کردهاند.
در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، هاورتس دو گل برابر کاستاریکا به ثمر رساند اما آلمان باز هم حذف شد.
او میگوید: «قطر نه برای تیم موفقیتآمیز بود و نه برای خود من. الان انرژی متفاوتی در تیم وجود دارد. خیلی زود متقاعد شدم که امسال اوضاع بهتر خواهد شد. میدانستیم وظیفه داریم دوباره در همان مراحل ابتدایی حذف نشویم. ما آلمان هستیم. اما حالا تازه میتوان گفت تورنمنت واقعی شروع شده است.»
بیشتر بخوانید: استایل گرانقیمت سرمربی آلمان در جام جهانی؛ «شازده کوچولو» در کنار زمین درخشید +عکس
در اقامتگاه مجلل و قلعهمانند گریلین استیت، جایی که شاگردان یولیان ناگلزمان مستقر شدهاند، کسی از دو پیروزی مقابل کوراسائو و ساحل عاج از خوشحالی از خود بیخود نشده است. با این حال آلمان در این دو مسابقه مجموعاً ۴۲ شوت به سمت دروازه زد و هاورتس معتقد است لذت بازی دوباره به این تیم برگشته است.
او میگوید: «شادی واقعی از فوتبال بازی کردن در تیم ما دیده میشود. تحرک زیادی داریم، تهاجمی بازی میکنیم و موقعیتهای زیادی خلق میکنیم. حتی بعد از دریافت گل هم واکنش خوبی نشان میدهیم.»
هاورتس در بازی مقابل کوراسائو دو بار گلزنی کرد؛ یک بار از روی نقطه پنالتی و بار دیگر با ضربهای ظریف در دقایق پایانی. او همچنان آمار گلزنی فوقالعادهای در تیم ملی دارد. این بازیکن ۲۷ ساله در ۶۰ بازی ملی ۲۴ گل زده و مهاجم اصلی تیم ناگلزمان محسوب میشود؛ هرچند دنیز اوندافِ تعویضی بود که با دو گل خود بازی برابر ساحل عاج را به سود آلمان برگرداند.
عدهای خواستار حضور اونداف در ترکیب اصلی مقابل اکوادور شدهاند و شاید این موضوع ادامه همان داستانی باشد که در طول دوران حرفهای هاورتس بارها تکرار شده است؛ اینکه بسیاری از مردم کشورش هنوز به اندازه کافی ارزش تواناییهای او را درک نمیکنند.
او میگوید: «احتمالاً چون در بوندسلیگا بازی نمیکنم. درباره تونی کروس و ایلکای گوندوغان هم همین حرفها زده میشد؛ سالها خارج از آلمان بازی کردند. معمولاً درباره من میگویند: “هاورتس باز هم گل نزد، به هیچ دردی نمیخورد!” و وقتی گل میزنم، میگویند: خب باید گل میزد، وقتش شده بود! البته از کسی دلخور نیستم؛ این کاملاً طبیعی است.»
این مطلب را هم بخوانید: از خط تولید کارخانه تا درخشش در جام جهانی؛ ماجرای جالب برگ برنده آلمان
شاید خود هاورتس بهطور ذاتی فوتبالیستی متفاوت باشد. او بازیکنی منحصربهفرد است؛ ترکیبی از تحرک، درک تاکتیکی و زمانبندی دقیق که غریزه گلزنیاش بیشتر آرام و بیسروصداست تا نمایشی و پرزرقوبرق.
او میگوید: «مدافعان نباید هیچوقت بدانند کجا هستم، قرار است به کجا بروم، چه نقشهای دارم یا در لحظه بعد کجا خواهم بود. این بدترین حالت برای آنهاست. سعی میکنم برای مدافعان مثل یک شبح باشم.»
همین ویژگی باعث شده او رویاییترین بازیکن برای هر مربی باشد. بهویژه میکل آرتتا که به ندرت فرصتی را برای تمجید از هاورتس از دست میدهد. ستاره آلمانی میگوید: «نمیتوانم فقط داخل محوطه جریمه منتظر بمانم. باید در جریان بازی حضور داشته باشم. گاهی هم دویدنهایی انجام میدهم که شاید بیفایده به نظر برسند، اما در واقع برای بازیکنانی که از عقب اضافه میشوند فضا ایجاد میکنم.»
این موضوع از آنجا میآید که هاورتس با وجود توانایی بالایش در گلزنی، همواره بازیکنی بوده که میتوان او را در پستهای مختلف به کار گرفت. او فوتبالش را بهعنوان وینگر آغاز کرد و تا مدتها در خط میانی بازی میکرد تا اینکه پیتر بوش در بایر لورکوزن او را بهعنوان مهاجم نوک به میدان فرستاد.
حتی در سال ۲۰۲۳ هم شبی بود که ناگلزمان در دیداری دوستانه مقابل ترکیه او را در پست دفاع چپ به میدان فرستاد؛ اتفاقی که وقتی هاورتس تنها پنج دقیقه بعد گل زد، معنای بیشتری پیدا کرد. او میگوید: «اگر دوباره از من بخواهد آنجا بازی کنم، این کار را انجام میدهم.»
رفتار آرام و بیحاشیه او گاهی به اشتباه به بیخیالی تعبیر میشود، اما هاورتس فقط از آن دسته آدمهایی است که ترجیح میدهند روی کارشان تمرکز کنند.
او میگوید: «میدانم که همیشه بحثهایی درباره بیش از حد آرام بودن من یا زبان بدنم مطرح میشود. معمولاً هم وقتی خوب بازی نمیکنم این حرفها بیشتر میشود. اما من دیگر زیاد درگیر چنین چیزهایی نمیشوم. قبلاً متفاوت بود. دیگر مدام به مسائل فکر نمیکنم.»
با این حال او هم گاهی دچار استرس میشود و در این باره هم توضیح میدهد: «میدانم از بیرون مشخص نیست، اما آن را حس میکنم. قبل از یک فینال لیگ قهرمانان یا یک جام جهانی. یا قبل از زدن پنالتی. من به آن فشار و هیجان نیاز دارم تا تمرکزم را حفظ کنم.»
شاید همین غریزه طبیعی بتواند آلمان را به نخستین قهرمانی جهان از سال ۲۰۱۴ برساند. این احتمال را نمیتوان نادیده گرفت؛ حتی با وجود تردیدهایی که پیش از شروع مسابقات وجود داشت و احتمال رویارویی با فرانسه در مرحله یکهشتم نهایی.
هاورتس پس از فصلی که ماههای ابتدایی آن به دلیل جراحی زانو از دست رفت، حالا کاملاً آماده است. او میگوید: «یک سال و نیم گذشته برایم خوب پیش نرفت.»
مشکلاتی که شامل مصدومیت همسترینگ در فصل ۲۰۲۵-۲۰۲۴ نیز میشد و باعث میشود عملکرد او برای آرسنال بیش از پیش قابل تقدیر به نظر برسد. اکنون انگیزه زیادی دارد تا همه ناامیدیهای گذشته را پشت سر بگذارد.
هاورتس عضو تیم آلمانی بود که در یورو ۲۰۲۴ و در میان شور و هیجان هواداران میزبان، با اختلافی اندک مقابل اسپانیا در مرحله یکچهارم نهایی شکست خورد. او معتقد است فضای جام جهانی در آمریکای شمالی حتی از آن هم پرشورتر است.
او میگوید: «جو فوقالعاده است. قبل از یورو در آلمان هم خیلی هیجانزده بودم. اما جام جهانی از آن هم بزرگتر است. انرژی شگفتانگیزی در ورزشگاهها وجود دارد.»
هاورتس میگوید هنوز در دقیقه بیستوسوم یک مسابقه احساس تشنگی شدید نکرده؛ شاید چون آلمان در تورنتو و همچنین در ورزشگاه مجهز به تهویه مطبوع هیوستون شرایط آبوهوایی سختی را تجربه نکرده است.
او طرفدار وقفههای موسوم به استراحت برای نوشیدن آب که فیفا در برخی مسابقات در نظر میگیرد نیست: «معمولاً آزاردهنده هستند؛ مخصوصاً وقتی دو یا سه موقعیت خوب خلق کردهاید و احساس میکنید ریتم بازیتان قطع میشود. اما تصمیمش با دیگران است.»
اما چیزی که بیشتر در اختیار خودش قرار دارد، تأثیرگذاری بر سرنوشت آلمان است. وقتی ۱۷ ساله بود و خود را برای درخشش در لورکوزن آماده میکرد، میخواست مدرسه را رها کند و مدرک آبیتور ــ آزمون ورودی دانشگاه در آلمان ــ را نگیرد. یکی از کارکنان باشگاه او را از این تصمیم منصرف کرد و آن را آزمونی مهم برای اراده و پشتکارش دانست.
هاورتس میگوید: «در ۱۷ سالگی فکر میکنید دیگر به مدرسه نیازی ندارید. در آن سن همچنین به مصدومیت یا اینکه زندگی چطور ممکن است ناگهان مسیر کاملاً متفاوتی پیدا کند فکر نمیکنید. برای من یک درس زندگی بود؛ اینکه کارها را تا انتها ادامه بدهم و بهسادگی رهایشان نکنم.»
شاید همین طرز فکر، الگویی برای یک مسیر قهرمانی در جام جهانی و در نهایت برگزاری یک جشن پیروزی بیدغدغهتر باشد.
این مطلب را هم از دست ندهید: صحنهای ماندگار در جام جهانی؛ بازیکنان دو تیم با یکدیگر دعا کردند +عکس
