بر اساس گزارش صحت خبر، مناقشه در مورد اینکه آیا واقعاً استفاده از بمب اتمی توسط آمریکا برای خاتمه جنگ جهانی دوم ضروری بود یا خیر، هنوز ادامه دارد. عدهای از محققان بر این باورند که در غیر این صورت جنگ به مدت طولانیتری ادامه مییافت، در حالی که تعدادی دیگر استدلال میکنند که ژاپن به شکل واقعی در آستانهٔ تسلیم قرار داشت و این حملات بیشتر بهعنوان نمادی از قدرتنمایی آمریکا برای شروع دورهٔ تسلطش بودند. نکتهای که همه بر سر آن توافق دارند این است که در ششم و نهم اوت ۱۹۴۵، جهان بهطور غیرقابل برگشتی تغییر کرد.
طبق گفته یک پزشک، فعالیتهای مرتبط با تولید سلاح هستهای آمریکا، تحت عنوان پروژه منهتن (Manhattan Project)، از سال ۱۹۴۲ به جدیت آغاز گردید. آلمان نازی و ژاپن نیز پروژههایی مشابه را شروع کردند، اما هیچیک از آنها نتوانستند به مرحلهٔ تولید سلاح عملیاتی برسند. در تاریخ ۶ اوت ۱۹۴۵، بمبی با نام «پسر کوچک» (Little Boy) با هواپیمای Enola Gay بر روی هیروشیما پرتاب شد. سه روز بعد، بمب «مرد چاق» (Fat Man) بر شهر ناگازاکی فرود آمد. در مجموع، بیش از ۲۰۰ هزار انسان در این دو حادثه جان خود را از دست دادند که بخش عمدهای از آنها غیرنظامی بودند.
پنج روز پس از این اتفاق، امپراتور هیروهیتو (Emperor Hirohito) اعلام تسلیم ژاپن را صادر کرد و جنگ جهانی دوم به پایان رسید. اما این پایان یک درگیری بود و شروع یک رقابت خطرناکتر: تسلیحات هستهای.
در دهههای آتی، آمریکا و سایر کشورها به توسعه برنامههای اتمی خود ادامه دادند و موشکهای بالستیک قارهپیما (ICBM) با کلاهکهای هستهای تولید کردند؛ سلاحهایی که به مراتب ویرانگرتر از بمبهای هیروشیما و ناگازاکی هستند. اکنون تقریباً ۱۳ هزار سلاح هستهای در سطح جهان وجود دارد. بنابراین، میراث بمب اتمی تنها به دوران گذشته محدود نمیشود؛ این سلاحها همچنان بر افق آینده بشریت سایه افکندهاند.
۵۸۵۸