بر اساس گزارش صحت خبر، بسیاری از حشرات نظیر زنبورها و مورچه‌ها به صورت غریزی اجساد مرده را از لانه خود خارج می‌کنند. این رفتار به‌منظور حفظ محیط زندگی از هرگونه عوامل بیماری‌زا و مضر اتفاق می‌افتد.

طبق گفته‌های صحت خبر، پژوهشگران دانشگاه میشیگان، یک رفتار مشابه را در کرم‌های گرد الگانس (C. elegans) بررسی کرده‌اند. آنها دریافتند که وجود اجساد مرده در بین کرم‌ها تأثیرات عمیق رفتاری و فیزیولوژیکی دارد و آنان را به تولید مثل سریع‌تر و کاهش طول عمر می‌کشاند.

دکتر ماتیاس تروتمن (Matthias Truttmann)، از بخش فیزیولوژی دانشکده پزشکی و نویسنده ارشد این تحقیق، بیان می‌دارد: ما دریافتیم که این یک فرصت منحصربه‌فرد است تا بررسی کنیم که چگونه کرم‌های الگانس می‌توانند همتایان مرده خود را شناسایی و واکنش‌های لازم را انجام دهند.

کرم‌های الگانس به‌خاطر طول عمر نسبتاً کوتاه خود، به عنوان مدل مناسبی برای مطالعه فرآیندهای زندگی و افزایش طول عمر به‌شمار می‌آیند. مطالعه جدید آنها ناشی از مشاهده‌ای بود که نشان می‌دهد کرم‌ها در ظروف، تا حد ممکن از هم‌نوعان فوت‌شده خود فاصله می‌گیرند.

این گروه تحقیقاتی به این فکر افتاد که چگونه کرم‌ها که فاقد چشم هستند، می‌توانند تشخیص دهند که هم‌نوعانشان مرده‌اند و آیا ممکن است که اجساد سیگنال‌هایی را از مرگ منتشر کنند یا خیر. جهت آزمایش این فرضیه، اجساد کرم یا مایع حاصل از تجزیه سلول‌های آنها را به نواحی مختلف ظرف‌های تغذیه‌ای اضافه کردند.

نتیجه نشان داد که کرم‌های الگانس به هر دو عامل نشان داده شده واکنش اجتنابی قابل توجهی نشان دادند. همچنین، بررسی‌ها بیانگر این بود که درک مرگ به کاهش تناسب اندام در کرم‌های در معرض و افزایش موقت تخم‌گذاری آنها منجر می‌شود.

سپس، آنها به‌طور نظام‌مند نورون‌های حسی کرم‌ها را مورد بررسی قرار دادند تا مشخص کنند کدامیک برای درک مرگ ضروری هستند. آنها دو نورون را شناسایی کردند که به محرک‌های بویایی پاسخ می‌دهند و متوجه شدند که اساساً کرم‌ها قادرند بوی مرگ را حس کنند.

به‌ویژه، گروه تحقیقاتی دو نوع متابولیت را که معمولاً در داخل سلول‌ها حضور دارند شناسایی کرد که به‌عنوان نشانه‌های مرگ برای کرم الگانس عمل می‌کنند. تروتمن می‌گوید: نورون‌هایی که شناسایی کردیم در واکنش‌های رفتاری به انواع نشانه‌های محیطی فعال هستند.

اکنون ما دریافته‌ایم که این نورون‌ها همچنین می‌توانند چند متابولیت درون سلولی را که معمولاً در محیط دیده نمی‌شوند، شناسایی کنند. این نشانه‌ها در صورت وجود، نشان‌دهنده این است که یک سلول مرده است و با چالشی مواجه هستیم.

او همچنین به یافته‌های جدید در انسان اشاره می‌کند که بیانگر این است که سلول‌های در حال آپوپتوز (مرگ سلولی) متابولیت‌هایی آزاد می‌کنند که به تعدیل وضعیت سلامتی در بافت‌های مجاور منجر می‌شوند.

اینکه چگونه این تشخیص به درنهایت تأثیراتی بر سلامت و رفتار می‌گذارد، نیازمند تحقیقات بیشتری است.

۵۸۵۸

اشتراک‌گذاری »