طبق گزارش صحت خبر، انتاموبا هیستولیتیکا یک انگل تک‌سلولی به‌حساب می‌آید که باعث بروز بیماری آمیبیاز می‌شود؛ این بیماری خطرناک به‌طور عمده از طریق راه مدفوعی-دهانی انتقال می‌یابد. کیست‌های مقاوم و غیرفعال این انگل می‌توانند آلودگی غذا و آب را به‌همراه داشته باشند، از شرایط اسید معده رد شوند و در روده کوچک فعال شوند. پس از ورود به روده بزرگ، از کیست‌ها آمیب‌های فعال یا تروفوزوئیت‌ها خارج شده و تکثیر می‌یابند و کیست‌های جدیدی ایجاد می‌کنند. این تروفوزوئیت‌ها و کیست‌ها هر دو از طریق مدفوع دفع می‌شوند و چرخه را ادامه می‌دهند.

طبق نقل قول صحت خبر، این انگل سالانه حدود ۵۰ میلیون نفر را آلوده کرده و نزدیک به ۷۰ هزار قربانی می‌گیرد. بیشتر موارد تنها به اسهال محدود می‌شود، اما در برخی موارد می‌تواند به کبد صدمه بزند و به مغز و ریه‌ها نیز نفوذ کند. باوجود بار جهانی این بیماری و تأثیر عمیق آن بر سلامتی انسان، انتاموبا هیستولیتیکا به‌طور کامل مورد بررسی قرار نگرفته و حتی مکانیسم‌های اصلی آن به‌خوبی شناخته شده نیستند.

کاترین رالستون، دانشیار میکروبیولوژی و ژنتیک مولکولی، اعلام می‌کند: تمام انگل‌ها به‌طور کلی کمتر مطالعه شده‌اند، اما انتاموبا هیستولیتیکا به‌خصوص مرموز و پیچیده است. این انگل می‌تواند هر نوع سلول انسانی را مورد آسیب قرار دهد.

دانشمندان مدتی است که می‌دانند آمیب قادر است گلبول‌های سفید را به‌منظور فرار از سیستم ایمنی جذب کند، اما تاکنون مشخص نشده بود که این کار چگونه انجام می‌شود. در گذشته تصور می‌شد که این انگل از طریق تزریق نوعی سم به سلول‌ها عمل می‌کند.

اما تحقیقات رالستون نتایج متفاوتی ارائه داد. این انگل به‌جای کشتن کامل سلول، تکه‌هایی از آن را می‌جوید و باقی‌مانده‌اش را زخمی رها می‌کند. هدف این عمل تنها تغذیه از سلول‌ها نیست؛ بلکه این انگل پروتئین‌های خاصی مانند CD۴۶ و CD۵۵ را از غشای بیرونی سلول‌ها دزدیده و آن‌ها را بر روی سطح خود قرار می‌دهد. این دو پروتئین به‌طور طبیعی وظیفه جلوگیری از حملات سیستم ایمنی را دارند.

با ادغام این پروتئین‌ها در سطح خود، سیستم ایمنی انگل را به‌عنوان بخشی از بدن شناسایی کرده و از حمله به آن پرهیز می‌کند. این پدیده که در آن پروتئین‌های سلول‌های دیگر ربوده می‌شوند، به Trogocytosis معروف است.

Trogocytosis به معنای «جویدن سلولی» است و به فرآیند ربودن مستقیم قطعاتی از غشای سلول‌های میزبان و استفاده از آن‌ها برای جاسازی اشاره دارد. با ترکیب این روش با ابزار ویرایش ژنتیکی CRISPR، می‌توان نقاط کلیدی را با داروهای خاص هدف‌گذاری کرده و راه‌های جدیدی برای درمان این انگل خطرناک ایجاد کرد.

۵۸۵۸

اشتراک‌گذاری »