“`html

غزال زیاری: ری کورزویل، یکی از پیشگامان رشته علوم رایانه، به تازگی درباره دلایل خود برای اعتقاد به نظریه‌ای که می‌گوید از سال ۲۰۲۹ به بعد انسان‌ها قادر به طول عمر بیشتری خواهند بود، صحبت کرده است.

کورزویل یکی از طرفداران مفهوم “سرعت گریز از پیری” یا (LEV) به حساب می‌آید؛ مفهومی که احتمالاً بیشتر شبیه داستان‌های علمی‌تخیلی می‌نماید. اما به گفته حامیان این ایده، پیشرفت‌های علم پزشکی و فناوری می‌تواند منجر به افزایش امید به زندگی انسان‌ها با سرعتی فراتر از روند پیرشدن آنها شود.

سرعت گریز از پیری، چه مفهومی دارد؟

اگر این اتفاق بیفتد، انسان‌ها عملاً اقدام به “خرید زمان” خواهند کرد. به این معنی که اگرچه یک سال می‌گذرد و فرد یک سال پیرتر می‌شود، اما در عوض، امید به زندگی او به یک سال و دو ماه افزایش می‌یابد، به‌نظر می‌رسد که دو ماه اضافی زندگی کسب کرده‌اند.

چنانچه این روند به‌طور مداوم ادامه یابد، ممکن است سن بیولوژیکی انسان متوقف شده و یا حتی کاهش یابد؛ زیرا درمان‌های معکوس‌کننده پیری اثرگذار خواهند بود. هرچند این بدان معنا نیست که انسان به جاودانگی خواهد رسید، بلکه بیشتر گزینه‌ای برای افزایش طول عمر و به تأخیر انداختن عوارض پیر شدن خواهد بود.

کورزویل بر این باور است که بشر می‌تواند در یک دوره چهار ساله به این نقطه‌ عطف دست یابد؛ جایی که انسان‌ها می‌توانند زمان را به عقب برگردانند؛ زیرا بر طول عمر خود سریع‌تر از روند پیری اضافه می‌شود.

او در مصاحبه‌ای با شرکت سرمایه‌گذاری Bessemer Venture Partners به این نکته اشاره کرد: «پس از سال ۲۰۲۹، برای هر سالی که می‌گذرد، بیش از یک سال به عمرتان افزوده خواهد شد. بنابراین، در زمان به عقب برمی‌گردید.»

کورزویل همچنین با تأکید بر این که واکسن کووید-۱۹ تنها در عرض ۱۰ ماه طراحی و تولید شد، ادامه داد: «ما در حال مشاهده پیشرفت‌های قابل توجهی هستیم. شواهدی از کاربرد زیست‌شناسی شبیه‌سازی‌شده وجود دارد و این خود یکی از دلایل اصلی خواهد بود که در پنج سال آینده به پیشرفت‌های چشم‌گیری دست خواهیم یافت.»

آیا ممکن است انسان‌ها تا سال ۲۰۲۹ توانایی سفر به زمان را پیدا کنند و به گذشته بازگردند؟

با این وجود، این نظریه بسیار جنجالی است و منتقدان معتقدند که تحقق آن نیازمند دسترسی به فناوری‌های پیشرفته پزشکی است.

دکتر توماس پرلز، استاد پزشکی و سالمندی در دانشکده پزشکی دانشگاه بوستون و مدیر مؤسسه مطالعه صدساله‌های نیوانگلند، در سال ۲۰۲۳ بیان کرده است که اگرچه تأخیر در بروز بیماری‌های مربوط به پیری ارزشمند است، اما رسیدن به سرعت گریز از پیری و زندگی ابدی، واقع‌گرایانه نیست.

او در این زمینه گفت: «باید کوشش کنیم تا بیماری‌های مربوط به افزایش سن را به تأخیر بیندازیم یا از آنها جلوگیری کنیم تا شاید بتوانیم به اندکی افزایش در طول عمر و امید به زندگی مردم نائل شویم؛ اما به هیچ وجه نمی‌توانم قبول کنم که این منجر به مفهوم زندگی جاودانه شود.»

اکنون تنها چهار سال تا آغاز سال ۲۰۲۹ باقی مانده است، و باید منتظر بمانیم و ببینیم که آیا پیشرفت‌های علمی و فناورانه می‌توانند به نقطه‌ای برسند که ایده کورزویل قابل اجرا شود و زمینه‌ساز تلاش‌های کوچک به سمت زندگی جاودانه گردند یا خیر. به هر حال، نمی‌توان انکار کرد که این یک ایده‌ای جذاب و هیجان‌انگیز است، اما باید بررسی کرد که آیا به واقعیت تبدیل خواهد شد یا خیر؟

منبع: indy۱۰۰

۵۸۳۲۱

“`

اشتراک‌گذاری »