طبق گزارش صحت خبر، داگ ریکتز از دانشگاه مینهسوتا بیان کرده که ظاهر این ماده شبیه روغنهای صنعتی است، اما نباید هیچ نقطهای از سیستم سکان کشتی با چنین روانکنندهای پوشانده شود. کاپیتان کشتی، روآل لی، اقدام به انجام آزمایشهای غیررسمی روی این ماده کرد و مشخص شد که این ماده نه تنها بوی نفت ندارد بلکه روی سطح آب درخشان هم نیست و حتی در برابر شعله آتش نیز قابل اشتعال نیست.
ریکتز نمونهای از این «مایع مرموز» را در یک لیوان قهوه کاغذی که برچسب «Ship Goo» (لجن کشتی) روی آن بود، به آزمایشگاه منتقل کرد. نتایج بررسی اولیه بسیار حیرتانگیز بود. این مادهی قیرمانند دارای اشکالی از حیات میکروسکوپی ناشناخته بود.
دکتر کودی شیک، بومشناس میکروبی، اظهار داشت: «صادقانه بگویم، انتظار نداشتم چیزی پیدا کنیم. معمولاً وقتی یک لیوان قیر بهدست میآید، فکر نمیکنید درون آن DNA وجود داشته باشد.»
کشف گونههای جدید حیات؟
تحلیل اولیه از ژنهای استخراجشده نتایجی شگفتانگیز را به همراه داشت. بسیاری از توالیهای ژنتیکی کاملاً ناشناخته بودند. در مرحلهی دوم بررسی، بهجای توالییابی یک ژن خاص، کل ژنومها تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بیش از ۲۰ میکروب در این ماده شناسایی شدهاند و بسیاری از آنها به هیچ عنوان در پایگاههای داده زیستی موجود نبودهاند.
از جمله این میکروبها، ShipGoo01 است که نه تنها بهعنوان گونهای کاملاً جدید شناخته میشود، بلکه نمایانگر یک راسته جدید از «آرکیها یا باستانیان» نیز هست (موجوداتی تکسلولی که از باکتریها متفاوتاند). همچنین نمونهای دیگر به نام موقت ShipGoo002 ممکن است نماینده یک شاخه جدید باکتریایی باشد.
از چاههای نفت تا آبهای شیرین
برخی میکروبها شباهتهایی به موجودات کشفشده در چاههای نفت و گودالهای قیر دارند. جالب اینجاست که کشتی «بلو هرون» در آبهای شیرین دریاچههای بزرگ آمریکا مشغول به فعالیت است و سکان آن طی ۲۵ سال گذشته بدون استفاده از روانکننده نفتی بوده است.
منبع تغذیه این میکروارگانیسمها هنوز مشخص نیست. آیا آنها از فلز سکان تغذیه میکنند؟، یا از مواد آلی موجود در آب؟ یا از منبع ناشناختهتر؟ هنوز پاسخ مشخصی وجود ندارد.
شیک میافزاید: «ما تلاش میکنیم این پازل هزار تکه را در حالی که تصویری از جعبه نداریم، سرهم کنیم.» او بهدنبال استفاده از آنالیزهای شیمیایی پیشرفته است تا منشاء مولکولهای کربن و نیتروژن را در این ماده تعیین کند. این روش میتواند روشن کند که آیا منبع مادهای که میکروبها در آن زندگی میکنند، مثلاً جلبکها یا گریس صنعتی بوده است.
متأسفانه، تنها نمونهی موجود از این لجن عجیب همان لیوان کاغذی است. برای جمعآوری نمونههای بیشتر، کشتی باید بار دیگر به حوضچه خشک منتقل شود، که این فرآیند طاقتفرسا و پرهزینه است. شیک با تاسف میگوید: «احتمالاً باقیماندهی Ship Goo برای همیشه از بین رفته است.»
در این میان، ریکتز با نگاهی خوشبینانه میگوید: «شک دارم که این کشتی تنها مورد باشد. ممکن است اگر محور سکان هر کشتی دیگری را بررسی کنید، بتوانید میکروارگانیسمهای ناشناخته دیگری نیز پیدا کنید.»
در گذشته، کشف میکروبها راه را برای پیشرفت در تصفیه آب، مدیریت زباله و حتی تولید داروهای نجاتبخش هموار کرده است. اکنون شاید موجودی که از عمق تاریکیهای یک محور فلزی بیرون آمده، کلیدی برای کشفهای آینده باشد.
منبع: popsci
۵۸۵۸