طبق گزارشاتی از صحت خبر، فارن افرز اشاره کرده است که اسرائیل و ایالات متحده با چالشهای پیچیدهای در زمینه نحوه مقابله با ایران، که به طور خاص در حال پیشرفت ساخت تسلیحات هستهای است، مواجه هستند. احتمال کمکهای مسکو به ایران در زمینه نوسازی و تقویت سیستمهای دفاع هوایی و همچنین تأمین جتهای جنگنده مدرن میتواند فرصتهای اسرائیل را محدود کند.
بر اساس تحلیلها، اگرچه استراتژی فشار حداکثری که دولت ترامپ به دنبال آن بود ممکن است باعث حمایت از عملیات نظامی در کنار فشار اقتصادی بر تهران شود، اما همکاری نظامی مشترک میان اسرائیل و ایالات متحده یا حتی اقدام یکطرفه از سوی اسرائیل میتواند عزم هستهای ایران را قویتر کرده و حمایت روسیه را نیز افزایش دهد. با توجه به عدم قطعیت موفقیت نظامی، به نظر میرسد که یک دیپلماسی ترکیبی از فشار و تعامل مؤثرتر باشد.
در ادامه، گفته شده است که سیاست گذاران آمریکایی باید به گونهای فشار بر مسکو و تهران را مدیریت کنند که روند همکاری بین این دو کشور به حداقل برسد. نبود چارچوبهای دفاعی متقابل در توافقنامه مشارکت راهبردی، محدودیتهای همکاری کنونی را نمایان میکند. علاوه بر این، نیازهای نظامی روسیه در بحران اوکراین ممکن است اقدام به صدور تجهیزات نظامی به ایران را محدود کند، لذا آمریکا همچنان میتواند بر این کمکهای هستهای تأثیر بگذارد.
فارن افرز به این نکته اشاره کرده است که “امکان حصول توافقی بهتر از برجام وجود ندارد”، و ادامه میدهد که برنامه هستهای ایران از سال ۲۰۱۵ به طرز قابلتوجهی پیشرفت کرده و این پیشرفت به رغم کاهش موقعیت ژئوپلیتیک، ابزارهای بیشتری را برای ایران در مذاکرات هستهای فراهم کرده است. همچنین، همکاریهای تهران و مسکو به دفاع از ایران در برابر شدیدترین تحریمها کمک شایانی خواهد کرد. از طرف دیگر، تصمیم دولت ترامپ به خروج از برجام به ایران این احساس را میدهد که هیچ تحریمی قادر به تاثیرگذاری بر تهران نخواهد بود.
به جای آن، واشنگتن باید یک استراتژی مرحلهای را پیش بگیرد و با همکاری فرانسه، آلمان و انگلیس، مکانیسم ماشه را فعال کرده یا تهدید به فعالسازی آن کند. در سال ۲۰۱۸، ترامپ بهطور یکجانبه از برجام خارج شد، اما مقامات دولت، از جمله مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، به تمایل او برای تجدید تحریمها اشاره کردهاند. این موضوع میتواند به ایران برای حضور مجدد در میز مذاکره ترغیب کند.
با پایان مکانیسم ماشه در اکتبر ۲۰۲۵، ایالات متحده فرصتی برای تقویت تعامل دیپلماتیک خواهد داشت تا شاید شرایط توافق را تمدید یا بازنگری کند. علیرغم اینکه دیگر عضوی از توافق هستهای نیست، واشنگتن باید یک برنامه فشار چندجانبه را سازماندهی کرده و از توانایی فرانسه، آلمان و انگلیس برای اعمال مجدد تحریمها بهرهبرداری کند. این فرآیندی است که هیچکدام از روسیه و چین قادر به وتو کردن آن نیستند.
اکنون که روسیه در سوریه بسیار کمفشار است، آمریکا باید اسرائیل را ترغیب کند تا حمایت خود را از اوکراین تقویت کند. در گذشته، اسرائیل با احتیاط به اوکراین کمک میکرد و به دلیل ترس از انتقامجویی علیه جامعه یهودیان روسی، فقط به ارسال رادارها و کمکهای انسانی بسنده نمود. اما پس از کنار رفتن اسد و خروج بخش عمدهای از نیروهای روسی از سوریه، اسرائیل ممکن است رویکرد خود را تغییر دهد. فراهم آوردن فناوریهای حیاتی مانند رادارهای متحرک و کمکهای مهماتی که از دوران شوروی در انبارهای لبنان و سوریه نگهداری شدهاند، میتواند بخشی از کمکهای این کشور باشد.
تا زمانی که نبردها در اوکراین و تنشهای میان ایران و غرب به شکل کنونی وجود دارند، ایجاد فاصله بین روسیه و ایران یک چالش جدی خواهد بود. واشنگتن باید به طور جدی مراقب تلاشهای این دو کشور برای از سرگیری نفوذ در سوریه باشد، کشوری که در آن همکاریها بین روسیه و ایران بهطور قابلتوجهی آغاز شد.
311311