طبق گزارش خبر ورزشی، آندرانیک اسکندریان، فوتبالیست سابق تاج استقلال و یکی از اعضای اصلی تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۱۹۷۸ در آرژانتین بود. او پس از اتمام این دوره، برای ادامه فعالیتهای ورزشی و زندگی خود به ایالات متحده رفت. طی سالهای گذشته، اسکندریان هیچ ارتباطی با رسانههای داخلی ایران برقرار نکرد، تا اینکه در تاریخ ۱۴ اسفند ۱۳۹۲ مصاحبهای اختصاصی با او انجام شد که موجی از هیجان و توجه را برانگیخت. در ادامه خلاصهای از نظرات این مدافع پیشین تیم ملی و آبی پوشان را میخوانیم:
– فعالیت ورزشیام را از کوچههای خاکی خیابان میرزای شیرازی در تهران آغاز کردم.
– نقش رسانهها در موفقیت فوتبالیستها و ورزشکاران به شدت حیاتی است. ما بازیکنان همیشه مدیون رسانهها و خبرنگاران هستیم چرا که شما هستید که به شناخته شدن و تشویق ما کمک میکنید.
– ناصر حجازی، دوستی بسیار نزدیکی برای من بود و هنگامی که خبر فوت او را شنیدم، واقعاً ناراحت شدم. در دوران بازی خود به طور مکرر در اتاقی با ناصر زندگی میکردم.
– بیشتر اوقات در پست مدافع میانی بازی میکردم و برایم جالب است که چرا برخی میگویند که من دفاع چپ بودم!
– یک بار در زمان مربیگری فرانک اوفارل، ماموریت مهار مهاجم عراقی را بر عهده داشتم و پس از پایان بازی، او مرا با لقب «سیم خاردار» خطاب کرد.
– با تیم ملی در جام ملتهای ۱۹۷۶ موفق به قهرمانی شدم و همان سال در المپیک مونترال نیز به میدان رفتم. همچنین در جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین به عنوان بازیکن فیکس میدان داشتم.
– در مسابقه تیم ملی برابر اسکاتلند، مهاجم رقیب من را به عقب هول داد و به همین دلیل نتوانستم کنترل روی خود را حفظ کنم و به اشتباه دروازه ناصر حجازی را باز کردم.
– پس از جام جهانی ۱۹۷۸ دیگر هیچ دعوتی به تیم ملی نداشتم.
– هماکنون در نیویورک زندگی میکنم و ارتباط کمی با ایرانیهای مقیم دارم.
– هنوز پیراهنی که در جام جهانی ۱۹۷۸ به تن داشتم را نگه داشتهام.
– بعد از جام جهانی ۱۹۷۸ برای پیوستن به تیم منتخب ستارگان جهان به آمریکا دعوت شدم و پس از آن در تیم کاسموس نیویورک بازی کردم. این افتخار بزرگ نصیب من شد که با پله و بکن باوئر همبازی شوم.
– در دوران حضورم در تیم ملی، علاوه بر ناصر حجازی، ارتباط نزدیکی با حسن نظری و حسن روشن داشتم و آنها برای من مانند برادر بودند.