بر اساس گزارش خبرگزاری صحت خبر، امیر جدیدی، روزنامهنگار و عکاس، در مقالهای در روزنامه هم میهن نوشت؛
شاید شما نیز این موضوع را شنیده باشید! تا چند سال پیش، هنگامی که مردم قصد داشتند درباره عفونی، کثیفی، بوی ناخوشایند و امثال اینها به صورت کنایه صحبت کنند، میگفتند: این مورد عین مستراح است. این در حالی بود که خود مستراح یا توالت به نوعی نمایانگر پیشرفت فرهنگی و تمدنی یک جامعه محسوب میشد. دلیل این امر کاملاً واضح است؛ کیفیت بهداشت و روش مدیریت فاضلاب ارتباط مستقیمی با توسعهیافتگی و سطح فرهنگی یک جامعه دارند. به همین دلیل جوامعی که به بهداشت عمومی اهمیت میدهند، معمولاً در دیگر جنبههای زندگی از جمله آموزش، حقوق بشر و رفاه اجتماعی وضعیت بهتری دارند…
در این مدت، اما توالتها هم تلاشهای قابل توجهی را به نمایش گذاشتند و در یک روند فشرده، موفق شدند به طور روزافزون و با قدرتی بینظیر، به ترقی برسند. به خود آمدیم و دیدیم که توالتها از دورترین نقطه حیاط به اتاق خواب منتقل شده و واقعاً به قلب خانه تبدیل شدهاند. امروز، در تبلیغات و شبکههای اجتماعی، این پیشرفت به حدی رسیده که انسان را وادار میکند، همانند نگرانیاش درباره پیشرفت هوش مصنوعی، به این اسطوره پیشرفت نیز توجه کند.
شاید نیازی به اثبات این موضوع نباشد، اما برای روشنسازی ذهن شما عرض میکنم که به یک لحظه فکر کنید و توالتهای سازهای چهل یا پنجاه سال پیش را به یاد بیاورید. میخواهم بگویم که با تمام این پیشرفتها آشنا هستم. اما هدف من از بیان این موارد چیست… بر اساس آمارها، در سالهای اخیر تعداد سرویسهای بهداشتی عمومی در تهران به حدود ۱۰ هزار مورد افزایش یافته است.
طبق استانداردهای جهانی، برای هر ۱۰۰۰ نفر از جمعیت، توصیه شده که یک سرویس بهداشتی عمومی وجود داشته باشد. بنابراین، تهران با جمعیتی تقریبی ۹ میلیون نفر در این زمینه که تنها بر اساس آمار، چیزی کم ندارد. اما واقعیت این است که اولاً توزیع این سرویسها در مناطق مختلف شهر به وضوح نابرابر است. ثانیاً، همان سرویسهای فعال به قدری کثیف و غیرقابل تحمل هستند که بهتر است بر روی تابلوهای آنها نوشته شود «سرویس غیربهداشتی».
2727