طبق گزارش صحت خبر، روزنامه هم میهن اشاره کرده است که در هفته‌های اخیر، تحرکات نظامی آمریکا در منطقه به‌طرز قابل‌توجهی افزایش یافته که این امر حساسیت‌های بیشتری را نسبت به خبرهای مرتبط با مذاکرات میان دو طرف ایجاد کرده است.
بنابراین، اگر موضوع مورد بحث فقط تولید سلاح هسته‌ای باشد، مسأله‌ای غیرقابل حل وجود نخواهد داشت؛ اما اگر مسائل دیگری در میان باشد، طبیعتاً ممکن است گفتگوها به مشکلاتی دچار شود. با توجه به محتوای نامه ترامپ به مقام رهبری و پاسخ ایران، به‌نظر می‌رسد که اختلاف تنها به همین موضوع محدود می‌شود.
با توجه به این اوضاع، باید مردم ایران و دیگر کشورها را درباره موفقیت این مذاکرات در دسته‌های مختلفی قرار داد. نتانیاهو به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین مخالفان این توافق، به‌نظر می‌رسد دیدارش در کاخ سفید به نتایج مطلوبی دست نیافته است، درحالی که بیشتر کشورهای منطقه به استثنای یکی دو کشور، به این توافق از آنجا که از تنش‌های نظامی جلوگیری می‌کند، حمایت می‌کنند.
کشورهای غیرهمسایه نیز دلیلی برای عدم استقبال از این توافق ندارند؛ حتی بدترین حالت ممکن است سکوت کنند و در غیر این صورت، بیشتر به این توافق خوشامد خواهند گفت. اما تقسیم‌بندی نیروهای داخلی و ایرانی کمی پیچیده‌تر است. گروه‌های مخالف و کسانی که به‌دنبال جنگ هستند، به‌طور کامل ناامید خواهند شد و با تمام قدرت علیه این مذاکرات تلاش خواهند کرد و سعی خواهند کرد تا از طریق رسانه‌ها یا روش‌های دیگر به‌طور منفی عمل کنند.
بیشتر مردم و دولت از این گفتگوها به‌طور جدی حمایت خواهند کرد، زیرا تجربه دردناک تحریم‌ها و تقابل را دارند. فعالان اقتصادی به همراه عموم مردم هم بسیار خرسند خواهند بود. اما متأسفانه برخی در داخل هستند که در مخالفت با چنین توافقی حتی از نتانیاهو نیز تندروتر عمل می‌کنند. این افراد یا منتفع از تحریم‌ها هستند یا تصور می‌کنند که رشد و پیشرفت مردم به معنی نابودی خودشان است.
به‌عنوان نیروهایی که نسبت به آینده ایران احساس مسئولیت می‌کنند، وظیفه چه خواهد بود؟ از یک سو، نیاز است که با همه مخالفان داخلی و خارجی مرزبندی کنیم. مخالفان شامل مثلثی هستند که در رأس آن نتانیاهو و در دو سر دیگر آن، براندازان و کسانی که به‌دنبال منفعت از تحریم‌ها هستند، قرار دارند. باید از همه این‌ها دوری کرد؛ چگونه؟ با اعتماد و حمایت بی‌قید و شرط از مذاکره‌کنندگان ایرانی.
موضوع اصلی این است که ما نباید وارد جزئیات فنی مذاکرات شویم. فراتر از این حقیقت که این جزئیات بسیار پیچیده هستند و نمی‌توان بر اساس شنیده‌های غیرموثق به آنها دست یافت، باید به این نکته نیز توجه داشت که تحرکات رسانه‌ای ممکن است ذهنیت‌ها را تغییر داده و به انحراف بکشانند.
بنابراین، وظیفه تاریخی و اخلاقی ما این است که از گروه مذاکره‌کننده حمایت و اعتماد کنیم. کارشناسانی وجود دارند که می‌توانند در مسائل فنی امداد رسانی کنند. همچنین می‌توانیم کمک‌های فکری را با احتیاط لازم ارائه دهیم. بیایید اجازه دهیم ایران عزیز از این بی‌ثباتی و ناامیدی عمیق فرار کند و در مسیر بالندگی، استقلال و رفاه عمومی گام بردارد.