تشویقهای پیوسته و ایستاده هواداران در ورزشگاههای متنوع سری آ، به یکی از صحنههای رایج فوتبال ایتالیا در این روزها تبدیل شده است؛ تشویقهایی ویژه برای لوکا مودریچ، ستارهای که هنوز هم خیلیها نمیتوانند باور کنند فصل جدید فوتبالش را در ایتالیا سپری میکند و حضور او تأثیر زیادی بر لیگ گذاشته است.
هواداران در تمامی ورزشگاههای سری آ هر هفته به تشویق مودریچ میپردازند؛ آنها هنوز در شوک هستند که او دقیقاً در ایتالیا به میدان میرود.
در روزهای انتهایی سال، هافبک کروات در مصاحبهای با یک روزنامه ایتالیایی به تفصیل بیان کرد: من به خاطر الگوی کودکیام، زوانیمیر بوبان، کاپیتان کرواتی که در جام جهانی ۱۹۹۸ در فرانسه نزدیک به خلق یک حماسه بود، طرفدار میلان بودم. کمتر از سیزده سال داشتم که پدرم یک لباس گرمکن میلان برایم خرید. زندگی همیشه با ما شوخی میکند و پیشامدهایی برایمان رخ میدهد که هرگز فکرش را نمیکردیم. متقاعد شده بودم که دوران حرفهایام در رئال مادرید به پایان میرسد، اما در عوض همیشه میاندیشیدم اگر فرصتی برای بازی در تیم دیگری داشته باشم، آن تیم میلان خواهد بود. اکنون اینجا هستم تا پیروزی بدست آورم.
مودریچ در طول سالها با بازیکنان متفاوتی مقایسه شده و در این خصوص گفت: پیرلو شش سال از من بزرگتر است و او راه را برای ما باز کرد. ولی الگوی من، جز بوبان، فرانچسکو توتی نیز بود. در سری آ، بازیکنان فوقالعادهای وجود داشتند که به آنها نگاه میکردم و با خودم میگفتم: این همان سبک فوتبالی است که آرزومند بازی کردن در آن هستم.
مودریچ به جز همکاران برجستهاش، مربیان مهمی نیز در مسیر حرفهای خود داشته است: آلگری شخصیتی فوقالعاده دارد. او کمی شبیه آنچلوتی است؛ حساس، شوخطبع و دوستدار شوخی کردن. اما در زمین، به عنوان یک مربی، او یک استاد واقعی است و فوتبال را مانند افرادی معدود میشناسد. خوشحالم که او هماکنون مربی من است. کارلتو نیز شماره یک است؛ نه تنها به خاطر مهارتهایش روی نیمکت، بلکه به خاطر شخصیتش. زمانی که در مادرید بودیم، بارها درباره شهر میلان و باشگاه میلان گفتگو میکردیم. این مکان نیز برای او خاص بود.
مورینیو؟ او فردی خاص است؛ هم به عنوان مربی و هم به عنوان یک انسان. او بود که مرا برای رئال مادرید خواست. بدون مورینیو، هرگز موفق به رسیدن به آنجا نمیشدم. من شاهد بودم که او در رختکن، اشکهای کریستیانو رونالدو را درآورد؛ مردی که در زمین، تمامی تلاشش را میکرد، تنها به این دلیل که یک بار از پیگیری مدافع کناری حریف غافل ماند. مورینیو با بازیکنانش بسیار صادقانه رفتار میکند و با صراحت. او با سرخیو راموس و تازهترین خرید تیم به یک شیوه رفتار میکرد؛ اگر لازم بود چیزی را به شما بگوید، به صراحت انجام میداد.
اما یک مربی دیگری بود که در مسیر حرفهای او، نقشی کلیدی داشت: تومو باسیچ. او به ما آموخت که چگونه با نادانی و بیعدالتیها کنار بیاییم. او به عمد به کسی آسیب میزدد و واکنشهای ما را زیر نظر میگرفت. بعضی از بازیکنان عصبانی میشدند و برخی دیگر از ناراحتی گریه میکردند. او برای ما توضیح داد که در فوتبال، مانند زندگی، باید با انواع چالشها و بیعدالتیها روبرو شویم و بیاموزیم که چگونه با لحظات دشوار کنار بیاییم. یک بار به من گفتند که نمیتوانم فوتبالیست حرفهای شوم چون خیلی کوچک و ظریف هستم؛ و او به من گفت که به این حرفها گوش ندهم. چیزهایی که اهمیت دارند، نظرات ما درباره خودمان است، نه آنچه دیگران میگویند. او به درستی میگفت. او به من اطمینان داد که تو بهترین در جهان خواهی شد. اگر او نبود و سخنانش، هرگز به جایی که اکنون هستم نمیرسیدم.
در مورد مقایسه همیشگی بین رونالدو و مسی، مودریچ در نهایت اشاره کرد: من خود را به کریستیانو نزدیکتر حس میکنم چون با او بازی کردهام، او همتیمی من در مادرید بوده و به شما اطمینان میدهم که او فقط یک فوتبالیست بزرگ نیست، بلکه انسانی فوقالعاده است. مردم این را نمیدانند، اما او داری قلبی بزرگ است و همواره آماده یاری به دیگران است.
بیشتر بخوانید: پیام انگیزشی رونالدو پس از یکی از عجیبترین گلهای حرفهاش