طبق گزارش صحتخبر، خبرگزاری میزان اشاره کرده است: «احمد» تلاشی است تا یکی از بحرانیترین لحظات تاریخ معاصر ایران را به تصویر بکشد؛ ۱۸ ساعت اول پس از زلزله وحشتناک بم و نقش شهید احمد کاظمی در سازماندهی اولیه کمکرسانی. در نگاه اول، انتخاب این زمان محدود به عنوان یک تصمیم هوشمندانه جلوه میکند، زیرا سینما ویژهگی خود را در لحظات بحران مییابد؛ لحظهای که تصمیمات، اشتباهات، تردیدها و اقدامها در فشردهترین شکل خود نمایان میشوند.
تمرکز بر قهرمان به جای تجلی تجربیات انسانی
با این وجود، نکته اصلی فیلم نه فقط در انتخاب موضوع، بلکه در نحوه روایت آن نهفته است؛ جایی که اثر بین سینما و گزارش تاریخی معلق است. ربیعی نشان داده که به سینمای رویدادمحور و شخصیتهای واقعی علاقه دارد، اما در این اثر، تمایل به قهرمانسازی به طور بارزتری جلب توجه میکند. شخصیت محوری فیلم نه به عنوان یک انسان در حال رویارویی با بحران، بلکه عمدتاً به عنوان نمادی از کارآمدی، قاطعیت و ایثار ارائه میشود. این رویکرد اگرچه در چارچوب سینمای رسمی و یادمانمحور به خوبی قابل درک است، اما در زمینه درامنویسی به کاهش ظرفیتهای داستانی منجر میشود.
نحوه روایت خطی و عدم تعلیق
مشکل اصلی فیلم دقیقاً از همین نقطه شروع میشود. فیلم بیشتر بر نمایاندن مدیریت و درستکاری یک قهرمان تمرکز دارد تا بر تجربه انسانی یک بحران. دوربین به ندرت به سوی افرادی میرود که زیر آوار گیر کردهاند، خانوادههایی که در حال شوک و غم هستند یا نیروهایی که دچار سردرگمی و تنشاند. بحران، بیشتر به زمینهای برای نمایش عملکرد شخصیت اصلی تبدیل میشود و نه یک موقعیت دراماتیک چندلایه که بتواند تنوع واکنشهای انسانی را به نمایش بگذارد.
میزانسن و انسجام بصری نهادیافته
از نظر روایی، فیلم دارای ساختاری خطی و نسبتا یکنواخت است. وقایع یکی پس از دیگری پیش میآیند، اما به ندرت به نقطه اوج دراماتیک میرسند. دلیل این موضوع این است که روایت به طور ضمنی فرض میکند قهرمان میداند چه باید انجام دهد، تصمیمات غالباً صحیح هستند و دنیای فیلم کمتر در مقابل او مقاومتی از خود نشان میدهد. در این وضعیت، تعلیق که یکی از ارکان کلیدی سینما محسوب میشود، تضعیف میگردد.
اهمیت فیلم در به تصویر کشیدن قهرمانی غیرنظامی
با این حال، «احمد» را نمیتوان به عنوان یک فیلم کاملاً ناموفق ارزیابی کرد. اهمیت آن در ارائه مدلی متفاوت از قهرمان در سینمای ایران است؛ قهرمانی که نه در میدان نبرد، بلکه در قلب یک فاجعه انسانی عمل میکند. همین تغییر میدان به خودی خود ارزشمند است و نشان میدهد سینمای ایران میتواند به روایت بحرانهای مدنی و اجتماعی نیز توجه کند.
59243