در تمامی نقاط جهان، زمانی که دو تیم بزرگ و مدعی در یک تورنومنت رو در روی هم قرار میگیرند، هواداران فوتبال خود را برای یک نبرد هیجانانگیز و جذاب آماده میسازند. با این حال، در ایران، معمولاً دیدارهای حساس بین دو رقیب دیرینه، به مسابقاتی خستهکننده و سرد تبدیل میشود، چرا که معمولاً این تیمها بیشتر از آنکه انگیزهای برای پیروزی داشته باشند، از شکست خود هراسانند.
اما بازی سپاهان و استقلال چنین نبود و این موضوع فراتر از تعیین قهرمان نیم فصل و جایگاه سپاهان در صدر جدول بود. چه کسی نمیداند این بازی -در هر شرایط و زمانی- تأثیری نامشهود بر اعتبار بازیکنان، مربیان و باشگاهها دارد و هواداران هر دو تیم تنها به پیروزی فکر میکنند.
استقلال و سرمربی پرتغالیاش به شدت به این سه امتیاز نیاز داشتند تا در مسیر قهرمانی باقی بمانند و دیدیم که ساپینتو با بهرهگیری از تمام ظرفیتهای فردی بازیکنان و تجربیاتش از حضور در سطوح بالا، با سیستم ابتدایی و تعویضهای هوشمندانهاش، هر دو نیمه را از محرم نوید کیا پیش برد.
نیمه اول با شروع حملات و به ثمر رساندن گل اول همراه بود و پس از دریافت گل تساوی در دقایق حساس، اصلاح روحی تیم با تقویت خط دفاع و در نیمه دوم یا همان نیمه مربیان، با زدن گل ۳ امتیازی در زمانهایی که دیگر فرصت جبران وجود نداشت، همراه شد.
این پیروزی برای استقلال و شکست سپاهان در این مسابقه -که از جذابیت و صحنههای هیجانانگیز برخوردار بود- هم دلایل فنی داشت و هم جنبههای روحی و روانی؛ از جمله دلایل فنی میتوان به بازگشت ساپینتو به سیستم با یک مهاجم و سپس تغییر به دو مهاجم پس از سی دقیقه اول اشاره کرد و دلایل روحی روانی شامل تأثیر همزمان بر هر دو تیم بود.
به همان اندازه که افت ناگهانی بازیکنان سابق استقلال در ترکیب سپاهان و سایه سنگین شکستهای خانگی قبلی در این ورزشگاه در برابر رقبای دیگر بر روح و روان بازیکنان میزبان قرار داشت، بازیکنان مهمان نیز همچون سرمربی خود برای حفظ این شرایط انگیزه داشتند!
بازیکنانی که آگاه بودند در صورت عدم حضور ساپینتو، هر مربی داخلی یا خارجی ممکن است تا مدتها فرصتی برای بازی در ترکیب اصلی به آنها ندهد و بیشتر به ستارههای معتبر فعلی اولویت دهد، بنابراین بینهایت تلاش کردند!
اینجا را بخوانید: اعلان پنالتی و گل اول استقلال به سپاهان