درون ناو آبراهام لینکلن چه وقایعی در حال رقم خوردن است؟

غزال زیاری- ناو هواپیمابر یواس‌اس آبراهام لینکلن با شماره بدنه CVN-۷۲، پنجمین نمونه از ناوهای جنگی کلاس نیمیتز در ناوگان دریایی ایالات متحده به شمار می‌آید. ساخت این ناو در ماه دسامبر سال ۱۹۸۲ قراردادش به امضا رسید و در سال ۱۹۸۹ به خدمت گرفته شد تا به عنوان ابزاری برای تغییر مؤثر دکترین نظامی آمریکا از مقابله در دوران جنگ سرد به سمت عملیات‌های سریع واکنش منطقه‌ای به کار گرفته شود.

این ناو به نام شانزدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده، آبراهام لینکلن، نام‌گذاری شده و با استفاده از تجربیات ساخت چهار ناو قبلی، در زمینه‌های دفاعی و سیستم‌های مدیریت نبرد به طور قابل توجهی بهبود یافته است. هزینه ساخت این شناور در اواخر دهه ۸۰ حدود ۲.۲۴ میلیارد دلار تخمین زده شده بود که اگر تورم سال ۲۰۲۴ در نظر گرفته شود، ارزش آن به حدود ۶.۸۲ میلیارد دلار می‌رسد.

مشخصات فنی بدنه و ابعاد سازه‌ای

طراحی ساختار فیزیکی ناو آبراهام لینکلن با هدف ایجاد یک پایگاه هوایی قابل‌حرکت و با توانایی پایداری در دریاهای آزاد انجام شده است.

طول کلی ناو ۳۳۲.۸ متر بوده و در خط آب به ۳۱۷ متر کاهش می‌یابد. عرشه پروازی این شناور فضایی معادل ۱۸۲۱۱ مترمربع را فراهم می‌کند که برای مدیریت موثر عملیات پروازی و برخاست هواپیماهای مختلف حیاتی است. وزن ناو در حالت بارگزاری کامل به بیش از ۱۴۰ هزار تن می‌رسد و از این رو جزو یکی از سنگین‌ترین شناورهای نظامی در سطح جهانی به حساب می‌آید.

عرض بدنه در خط آب ۴۰.۸ متر بوده، در حالی که عرض عرشه پرواز در عریض‌ترین نقطه به ۷۸.۳ متر می‌رسد. این طراحی به ناو اجازه می‌دهد تا در صورتی که هواپیمایی که در حال فرود است موفق به قاپیدن کابل‌های نگهدارنده نشود، دوباره به پرواز درآید بدون اینکه با هواپیماهای موجود در جلوی عرشه تصادف کند.

برای ساخت بدنه این شناور، از آلیاژهای فولاد با مقاومت بالا (HY-۸۰ و HY-۱۰۰) استفاده شده تا در برابر فشار هیدرواستاتیک در سرعت‌های بالا و تأثیرات ناشی از انفجارهای احتمالی توانایی مقاومت داشته باشد.

سیستم بالابرهای موجود در ناو شامل چهار آسانسور هیدرولیکی است که هر یک توانایی انتقال دو هواپیما را از آشیانه‌های زیرین به عرشه پرواز در عرض چند ثانیه دارند.

“““html

در بخش راست این ناو، سه آسانسور و در سمت چپ یک آسانسور وجود دارد که به حفظ توازن عملیاتی کمک می‌کنند.

دینامیک قدرت و سیستم پیشرانه هسته‌ای

این ناو با دو رآکتور هسته‌ای Westinghouse A۴W که منبع اصلی نیروی آن محسوب می‌شود، به حرکت در می‌آید. این رآکتورها حرارت لازم برای تولید بخار با فشار بالا را از طریق فرآیند شکافت هسته‌ای تأمین می‌کنند و بخار تولیدشده به چهار توربین اصلی هدایت می‌گردد. این توربین‌ها با استفاده از جعبه‌دنده‌های کاهش سرعت، به چهار شفت (محور) متصل می‌شوند. هر یک از این شفت‌ها به یک پروانه پنج‌پره برنزی با ارتفاع ۶.۵ متر و وزن ۱۱ تن متصل است که نیروی لازم برای حرکت ناو فراهم می‌سازد.

قدرت خروجی کلی این سیستم برابر با ۱۹۴ مگاوات است که این سازه ۱۰۰ هزار تنی را با سرعتی حدود ۵۶ کیلومتر بر ساعت به حرکت درمی‌آورد.

رآکتورهای A۴W به گونه‌ای طراحی شده‌اند که ناو می‌تواند بین ۲۰ تا ۲۵ سال به طور مداوم بدون نیاز به سوخت‌گیری مجدد فعالیت کند. بنابراین، این ویژگی به ناو اجازه می‌دهد تا با محدودیت‌های کمی اقدام به عملیات کند و تنها ماندگاری آن به نیازهای غذایی و انسانی خدمه بستگی دارد.

این رآکتورها تمام نیازهای الکتریکی ناو را تأمین می‌کنند، از جمله سیستم‌های راداری پیشرفته، منجنیق‌های بخار مطمئن برای پرتاب هواپیما، دستگاه‌های شیرین‌سازی آب و تمامی تجهیزاتی که برای مصارف بیولوژیکی و رزمی در ناو لازم است. همچنین، در صورت بروز هرگونه نقص در عملکرد رآکتورها، ژنراتورهای دیزلی اضطراری توان لازم برای سیستم‌های حیاتی و هدایت اولیه را فراهم می‌کنند.

سیستم‌های راداری و حسگرهای نظارتی محیطی

رادار اصلی جستجوی هوایی سه‌بعدی این ناو قادر است اهداف هوایی را در فواصل بیش از ۴۵۰ کیلومتر شناسایی کند و مختصات سه‌بعدی آن‌ها را تعیین نماید. همچنین، رادار دوبعدی AN/SPS-۴۹(V)۵ برای جستجوی بلندمدت و شناسایی اهداف در شرایط شلوغ الکترونیکی بهینه‌سازی شده است.

رادار AN/SPQ-۹B نیز مسئول شناسایی اهداف در فواصل نزدیک و مقابله با موشک‌های کروز سطحی است. علاوه بر این، ناو به مجموعه‌ای از رادارهای کنترل ترافیک هوایی و مساعدت در فرود، مانند AN/SPN-۴۶ و AN/SPN-۴۳C، مجهز شده است که امکان فرود ایمن هواپیماها را در شرایط سخت جوی و شب فراهم می‌کنند.

تسلیحات پدافند و سامانه‌های جنگ الکترونیک

“`

اگرچه دفاع اصلی ناو به عهده هواپیماهای جناح هوایی و ناوشکن‌های اسکورت می‌باشد، اما این ناو با تعدادی تسلیحات پدافند نزدیک برای مقابله با تهدیدات نفوذگر به لایه‌های داخلی تجهیز شده است. سیستم‌های پدافندی شامل: موشک‌های سطح‌به‌هوا، سیستم‌های موشکی کوتاه‌برد، توپ‌های پدافند نزدیک و مسلسل‌های خودکار. 

زیرساخت‌های لجستیکی و مدیریت حیات

این ناو در عملیات‌های طولانی مدت از ۵۶۸۰ نفر پرسنل پشتیبانی به عمل می‌آورد و با زیرساخت‌های موجود، به طور کامل خودکفا است؛ یکی از حیاتی‌ترین این سیستم‌ها، بخش تولید آب شیرین به شمار می‌رود. این ناو دارای چهار واحد تقطیر بخار است که با بهره‌گیری از حرارت رآکتورهای هسته‌ای، روزانه بیش از ۱.۵ میلیون لیتر آب دریا را به آب آشامیدنی تبدیل می‌کند. این آب نه تنها برای مصرف خدمه بلکه برای خنک کردن سیستم‌های الکترونیکی و تأمین آب رآکتورها نیز ضروری است. 

برای جمعیت موجود در ناو، روزانه بین هجده تا بیست هزار وعده غذایی فراهم می‌شود. طبق آمارهای استقرارهای پیشین، در طی شش ماه، به مقدار قابل توجهی از گوشت و سبزیجات، بالغ بر ۳۶۳ هزار کیلوگرم، استفاده شده است. این ناو همچنین دارای انبارهای عظیم یخچال‌داری است که مواد غذایی لازم برای ۹۰ روز عملیات خود را نگه‌داری می‌کند.

مرکز پزشکی ناو به سطح یک بیمارستان تخصصی منطقه‌ای نزدیک است و شامل ۱۲ اتاق عمل، بخش ICU، داروخانه، آزمایشگاه مدرن و بخش رادیولوژی می‌شود. شش پزشک افسر به طور دائم در ناو حضور دارند و تخصص‌های مختلفی از جراحی عمومی تا دندان‌پزشکی را تحت پوشش قرار می‌دهند. ناو در ماموریت‌های بشردوستانه عموماً به عنوان یک پلتفرم امدادی بزرگ به کار می‌رود.

ناو آبراهام لینکلن هرگز به تنهایی به مناطق پرخطر وارد نمی‌شود و به عنوان هسته مرکزی «گروه ضربت ۳» عمل می‌کند که شامل شناورهای جنگی با تخصص‌های متعدد به دور آن می‌چرخند. یگان‌های اسکورت این دسته در حال حاضر تحت فرماندهی «اسکادران ناوشکن ۲۱» هستند و شامل ناوشکن‌های کلاس آرلی برک می‌باشند. 

ناوشکن‌های حاضر در استقرار کنونی عبارتند از:

• USS Spruance – DDG ۱۱۱: ناوشکنی با سیستم راداری Aegis که مسئولیت دفاع هوایی و موشکی از ناو هواپیما را بر عهده دارد.  

“`html

• USS Michael Murphy – DDG ۱۱۲: این ناوشکن به عنوان یک واحد تخصصی در عملیات‌های ضدزیردریایی و ضدسطحی فعالیت دارد و به حفاظت از امنیت کلی گروه کمک می‌کند.
• USS Frank E. Petersen Jr. – DDG ۱۲۱: این کشتی از نوآورانه‌ترین مدل‌های کلاس آرلی برک به شمار می‌آید و قابلیت‌های پبشرفته‌ای در زمینه دفاع در برابر موشک‌های بالستیک دارد.

علاوه بر این دو ناوشکن، یک زیردریایی تهاجمی اتمی (SSN) با توانایی پنهان‌کاری در اعماق آب، به نظارت بر تهدیدات زیرسطحی در مسیر حرکت گروه می‌پردازد. همچنین، کشتی تدارکاتی نیز وظیفه تأمین سوخت و حمل مواد غذایی و قطعات یدکی برای حمایت از ناوشکن‌ها را در طول سفر به عهده دارد.

۲۲۷۲۲۷