به نقل از خبرگزاری صحت، روزنامه هم میهن به نگارش درآورده است: در شبی که ملت از انفجار شدید در بندر شهید رجایی وحشتزدهاند، با ناامیدی و ترس به دنبال اخبار هستند و از صمیم قلب دعا میکنند که آمار جانباختگان افزایش نیابد، در این حال برنامهای شاد پخش میشود که مجری (کامران تفتی) از تیم تولید درخواست میکند «موزیک را پخش کنند تا مردم لذت ببرند». حاضران نیز در این برنامه دست میزنند و مشارکت میکنند.
این فاصله بین مخاطب و رسانه به همین صورت است. مردم در هراس یک انفجار بزرگ و پیچیده در غم و اندوه هستند، اما رسانه ملی، بزرگترین و انحصاری، تنها یک برنامه شاد به نمایش میگذارد. حتی در مبانی رسانهها نیز، چنین اقداماتی دیگر تدریس نمیشود. در حقیقت، همدلی و توان درک و همراهی با مردم، اساس ارتباط رسانهای است. رسانهای که در زمانهای سوگ ملی، بهجای آرامش بخشیدن، بدون در نظر گرفتن شرایط، زخمها را تازهتر میکند، حقیقتاً بیمعناست. کدام رسانهای در دنیا میتواند چنین رفتار ناپسندی داشته باشد؟ موج همدردی ملی و بینالمللی با مردم سوگوار ما بهوجود آمده، اما مسئولان صداوسیما در دنیای دیگری به سر میبرند.
ایرانیان خود در حال سوگواری هستند اما آنها در صداوسیما تصمیم گرفتهاند که موسیقی شاد پخش کنند. کدام مخاطب خواستار چنین چیزی بوده است؟ آیا شما نباید به خواستههای مردم خدمت کنید؟ چرا اینقدر از درد مردم فاصله دارید؟ این سطح از بیتوجهی به مخاطب، چیز جدیدی نیست. این عدم توجه و بیاحترامی است و نباید نادیده گرفته شود.
رسانهای که با هزینه همین مردم به فعالیت ادامه میدهد و از مدتها قبل برایش اعتبار از دست رفته. بله، اما آیا درخواست زیادی است که در زمان فاجعه و سوگ ملی، نیازهای مخاطب را در اولویت قرار داد و با آنها همدردی کرد؟ شادی در زمانی که دیگران در رنجند، ناپسند و بار غم را سنگینتر و غیرقابل بخشش میکند. پخش یک برنامه شاد در شب وقوع یک فاجعه ملی که مانند خنجری بر قلبها فرود آمده، مثالی روشن از بیمناسبت است. میدانم که مسئولان صداوسیما بیخبرند که در بندرعباس هر خانوادهای یکی از اعضای خود را در اسکله دارد. میدانم که آنها نمیدانند انتظار کشیدن برای خبری از نزدیکان چقدر دشوار است.
21302