از شروع جنگ تحمیلی سوم تا همین لحظه، مهمترین اتفاق فوتبال ایران در پی تعطیلی لیگ، رایزنی بر سر معرفی نمایندگان ایران در لیگ نخبگان و قهرمانان آسیا برای فصل بعد بوده است. یعنی صحبت از سالها و دههها قبل نیست که بگوییم فراموش شده یا شرایط فوتبال تغییر کرده است.
مسئلهای که همین اواخر مطرح شده و هنوز لاینحل باقی مانده، آنقدر مورد توجه قرار نمیگیرد که عدهای صحبت از تکرارش در سطح داخلی میکنند! یعنی اگر آن بدعت غلط معرفی بدون برگزاری ادامه لیگ برتر، باعث دعوا و اختلاف بین ۴ تیم مدعی بالای جدول شد، اگر قرار به افزایش تعداد تیمهای لیگ برتر باشد این دعوا به دهها تیم دیگر در سطوح مختلف تسری خواهد یافت!
در لیگ بیست و پنجم بارها تیمها با دو برد یا دو باخت متوالی، چندین رتبه در جدول جابجا شدهاند. فاصله نزدیک در بالا و پایین جدول، کار پیش بینی را برای همه سخت کرده و همین حالا روی کاغذ، حداقل ۶ تیم شانس قهرمانی دارند و ۶ تیم در خطر سقوط هستند. حال چطور میتوان به استناد جدولی که تعداد بازیهای تیمها در آن یکسان نیست، اقدام به معرفی نماینده برتر فوتبال ایران به آسیا کرد؟
هنوز این گره باز نشده که عدهای صحبت از ۱۸ تیمی کردن لیگ میکنند! ببینید که اگر قرار باشد بدون برگزاری مسابقات لیگ آزادگان در دسته اول و دوم، لیگ برتر را ۱۸ تیمی کنیم، چه خواهد شد.
با این فرمول باید دو تیم نخست جدول فعلی لیگ یک آزادگان را به لیگ برتر آورد. اما تجربه نشان داده که در لیگ دسته اول آزادگان، همیشه در چهار هفته پایانی هر فصل سرنوشت تیم صعود کننده به لیگ برتر تعیین میشود.
بهترین مثال، مس کرمان در زمان رضا مهاجری است که تا ۶ هفته به پایان فصل، با ۱۰ امتیاز برتری نسبت به تیم دوم صدرنشین بود اما در پایان فصل چهارم شد و به لیگ برتر نرسید! حال اگر قرار باشد به استناد جدول فعلی دو تیم صعود کننده به لیگ برتر را انتخاب کنیم، آن تیمهایی که هنوز روی کاغذ شانس صعود دارند، چه خواهند کرد؟
در فوتبال امروز دنیا و البته ایران، همه چیز روی کاکل پول میچرخد. این مسئله به لحاظ ریالی و ریاضی نیز قابل بررسی است؛ حداقل قیمت امتیاز یک تیم در لیگ آزادگان ۲۰ میلیارد و در لیگ برتر ۲۰۰ میلیارد تومان است! این رانت چگونه و روی چه متر و معیار و ملاک، به شخص یا تیمی داده خواهد شد که به لیگ برتر بیاید؟! و بالعکس، در پایین جدول چطور میشود به استناد رتبه فعلی، تیمی را به سطح پایینتر یعنی لیگ دوم آزادگان تنزل داد؟
حالا به سطح سوم فوتبال یعنی لیگ دسته دوم آزادگان نگاه کنید؛ مسابقاتی که در دو گروه برگزار میشود و تیمهای نخست هر گروه مستقیم به لیگ دسته اول آزادگان صعود میکنند و تیمهای دوم با یکدیگر روبرو و برنده به سطح بالاتر میرسد. اختلاف قیمت بین امتیاز یک باشگاه در لیگ دسته دوم آزادگان با دسته اول، اگرچه به اندازه فاصله ارزش مجوز یک باشگاه لیگ آزادگانی با لیگ برتری نیست اما باز به هر حال اختلاف ۲ تا ۳ برابر است.
در پایین جدول لیگ ۲ آزادگان نیز داستان به همین روال است. تیمهایی که به سطح چهارم فوتبال سقوط میکنند، بنا به سابقه اغلب دیگر تمایلی به ادامه فعالیت در فوتبال ندارند و محو می شوند. قراردادهای بازیکنان و مربیانشان کان لم یکن میشود و صدای اعتراض آنها بلند خواهد شد که ما فرصت داشتیم در صورت ادامه فصل، سهمیه خود در لیگ دسته دوم را حفظ کنیم اما این شانس از ما دریغ شد.
این داستان در سطح چهارم و لیگهای استانی نیز ادامه دارد، درست مثل دومینو که یک اتفاق منجر به اتفاق بعدی میشود. اگر قرار باشد همینطوری تیمی را بالا بیاورند، فوتبال ایران از حال و روزی که الان دارد، خرابتر میشود. به نظر شما در آن صورت چیزی از فوتبال ایران باقی خواهد ماند؟
بیشتر بخوانید: آزموده را آزمودن خطاست؛ لیگ ۱۸ تیمی برای ما خاطره تلخ است!