این روزها دوباره زمزمههای مبنی بر افزایش تعداد تیمهای لیگ برتر شنیده میشود. از زوایای مختلف میتوان به این موضوع پرداخت، اما شاید مهمترین پاسخ در خود سوال و استدلالی که طرفداران این نظریه مطرح میکنند، نهفته باشد. به قول فلاسفه سوال، خود نیمی از جواب است.
طرفداران این نظریه میگویند کشور ۹۰ میلیونی ایران با این وسعت، ظرفیت لیگ ۲۰ تیمی را هم دارد اما دیگر نمیگویند اگر ملاک جمعیت باشد، چین و هند با بیش از یک میلیارد نفر جمعیت و با آن اقتصاد توسعه یافته باید لیگ ۱۰۰ تیمی برگزار کنند! و اگر ملاک وسعت باشد، کانادا، روسیه و آمریکا نیز مثل هند و چین!
عده ای پای استعداد و لیاقت بازیکنان و مربیان ایرانی را وسط میکشند، در حالی که خودشان خوب می دانند استعداد و لیاقت به تنهایی هیچ کمکی به هیچکس نمیکند. در دنیای امروز پشتکار و تلاش روی استعداد را پوشانده و هیچکس در منزل شما را نمیزند که بیا و موفق شو! کسانی به همه چیز میرسند که تلاش میکنند.
حالا این تلاش به چه نیاز دارد؟ به بستر مناسب، درست مثل مسافری که باید راه برای رفتن داشته باشد. بهترین جنگجو با دست خالی نمیتواند با تک تیراندازی که در صد متری نشسته، مبارزه کند. این استعدادها نیاز به زیرساخت، زمین، امکانات جانبی، باشگاه، تغذیه، امکانات پزشکی و در راس همه چیز، مدیریت درست و این کاره دارند تا متبلور شوند، چیزهایی که هیچ کدامشان را ما نداریم.
حالا کافیست در مقام مقایسه به کشورهای آسیایی که مثل خود ما مجوز حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ را گرفتهاند، نگاه کنید که هر کدام لیگ سطح اول خود را با چند تیم برگزار میکنند. یعنی اگر ملاک پیشرفت و موفقیت باشد و مثل همه جای دنیا لیگ را به عنوان پشوانهای برای اقتدار تیم ملی بخواهیم، بالاترین سطح موفقیت در قاره کهن رسیدن به جام جهانی است.
پس میتوان به کشورهایی نگاه کرد که به جام جهانی رسیدهاند. به این آمار دقت کنید، با این یادآوری که در برخی از این لیگها بیش از یک قهرمان آسیا دارند اما در کشور ما سالهاست که دیگر اثری از پاس -به عنوان آخرین قهرمان ایرانی آسیا- در سطح اول و دوم فوتبال نیست و تنها استقلال را با این مشخصه داریم.
جی لیگ ژاپن: ۲۰ تیم
کی لیگ کره جنوبی: ۱۲ تیم
لیگ خورشید عربستان: ۱۸ تیم
لیگ ستارگان قطر: ۱۲ تیم
ادنوک لیگ امارات: ۱۴ تیم
سوپرلیگ حرفهای ازبکستان: ۱۴ تیم
سوپرلیگ ستارگان عراق: ۲۴ تیم (در ۳ گروه مجزا)
لیگ حرفهای اردن: ۱۲ تیم
دیگر نیازی به توضیح واضحات نیست، اینکه ژاپن و کره از دهه ۹۰ میلادی شروع به سرمایهگذاری در فوتبال کردند و کشورهای عربی از دو دهه پیش به همین مسیر رفتند. عربستان مقابل چشم همه ماست که چه هزینهای برای فوتبالش میکند و چه ستارگانی را میآورد.
اعداد کاملاً گویاست؛ ما بدون سلاح، بدون امکانات و زیرساخت، صرفا استعداد داریم که همه میدانند افزایش تعداد تیمهای لیگ هیچ کمکی به پرورش این استعدادها نمیکند.
بیشتر بخوانید: آزموده را آزمودن خطاست؛ لیگ ۱۸ تیمی برای ما خاطره تلخ است!