به گزارش خبرگزاری صحت خبر، عاطفه باقری، نویسنده، شاعر و مدرس دانشگاه، با ابراز تاثر عمیق خود از حوادث تلخ ناگهانی و سوگ دانشآموزان میناب گفت: «چقدر غمانگیز بود؛ بسیار غمانگیز بود ماجرای دختران و پسران عزیز ما در مدرسه میناب که پرپر شدند. وقتی آدم خودش معلم باشد، واقعا احساسی که این ماجرا در او ایجاد میکند متفاوت و بسیار سنگین است. من دیدم که در واکنش به این غم، کارهای هنری خودجوش و زیبایی صورت گرفت؛ مثلا در حیاط خانه هنرمندان حرکتی نمادین انجام شد که نیمکتها را چیده بودند و لیست حضور و غیاب را روی آنها گذاشته بودند و هر کسی نامی را مینوشت.»
وی با تاکید بر قدرت بیانی هنر و ادبیات غیرمستقیم افزود: «ببینید، همین کارهای نمادین بدون نیاز به مدیحهسراییهای مفرط، چقدر تاثیرگذار است. به همین سادگی که نشان دهیم یک نفر دیگر اینجا نیست؛ یک نفر که اینجا آرزو داشت درس بخواند. داستان باید از دید آن بچه نگاه شود، نه به صورت تبلیغاتی و پروپاگاندا؛ چون وقتی نگاه تبلیغی وارد داستان میشود، ناخودآگاه دلزدگی و جانبداری ایجاد میکند.»
این استاد دانشگاه با اشاره به اینکه مفهوم عمیق وطندوستی را نمیتوان با شعار به نسل جدید منتقل کرد، یادآور شد: «در انتها، بچه خودش باید درک کند که همه ما وطن هستیم و این ایران است که پیروز میشود و مقابل دشمن خارجی میایستد؛ این مفهوم را با زبان مستقیم و شعاری نمیشود به خورد کودک داد. کودک باید تصویر ببیند و قصهای بشنود که قصه میدان جنگ نیست، بلکه قصه آدمهایی است که آن شرایط را تجربه کردهاند.»
باقری در پایان الگوسازی از روایات ملموس گذشته را راهگشا دانست و خاطرنشان کرد: «در این راستا، چقدر مرور ادبیات سالهای پیش از جنگ یا تماشای فیلمهای خوبی مثل سریال “وضعیت سفید” که همان قصه ساده خانواده در خانه مادربزرگ را روایت میکند، کمککننده و اثرگذار است.»
برای مطالعه متن کامل این گفتگو اینجا کلیک کنید.
۵۹۲۴۴