فوتبال ایران در دهه ۵۰ دوران طلایی خود را سپری میکرد و جدا از قهرمانیهای متعدد در جام ملتها و بازیهای آسیایی، آذر ماه سال ۱۳۵۶ توانستیم مجوز حضور در جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین را به دست آوریم و برای نخستینبار پا به این مسابقات بگذاریم.
جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین برای فوتبال ایران در واقع از ۱۳ خرداد ۱۳۵۷ آغاز شد. روزی که به مصاف هلند، یکی از قویترین تیمهای آن زمان فوتبال جهان و البته نایبقهرمان دوره قبلی جام جهانی رفتیم.
در آن مقطع جام جهانی با حضور ۱۶ تیم برگزار میشد و ارزش کار ایران هنگامی بیش از پیش نمایان میشد که بدانیم ملیپوشان کشورمان به عنوان تنها نماینده از دو قاره آسیا و اقیانوسیه توانستند مجوز حضور در این تورنمنت را کسب کنند اما نمیتوان کتمان کرد که با وجود تدارکات فراوان و بازیهای تدارکاتی مناسب، فاصله فوتبال آسیا با اروپا و آمریکا غیرقابل کتمان بود.
ما ۱۳ خرداد سال ۱۳۵۷ در حالی به مصاف هلند رفتیم که علی پروین، کاپیتان وقت تیم ملی قبل از شروع بازی به شوخی سایر ملیپوشان را خطاب قرار داده و گفته بود: بچهها! من قبل از مسابقه به عنوان کاپیتان تیم پیش هلندیها میروم و میگویم مادربزرگهای همه ما در یک تصادف به رحمت خدا رفتهاند و بازیکنان تیم ملی ایران الان همگی عزادارند، پس لطفا مراعات کنید و کمتر گل بزنید!
البته که این تاکتیک طنز هیچوقت اجرایی نشد و تیم ایران هم واقعا نمایش بدی ارائه نکرد، اما در نهایت با نتیجه ۳ بر صفر مغلوب لالههای نارنجی شدیم تا رقابتهای جام جهانی برای فوتبال ایران با یک شکست سنگین آغاز شود. البته برخی کارشناسان خارجی پس از پایان این بازی تاکید کردند ایرانیها به رغم شکست، اصلا ناامیدکننده نبودند و فقط تجربه جام جهانی را نداشتند. آنها همچنین به این نکته هم اشاره میکردند که ناصر حجازی، دروازهبان فقید تیم ملی فوتبال کشورمان به رغم دریافت سه گل، چند موقعیت بسیار خوب را از هلند گرفت.
بیشتر بخوانید: مجیدی همهچیز را به من گفت؛ میدانم تا ۴ صبح خانه فرهاد بودید و التماس میکردید سرمربی استقلال شود!