آنتونیو رودیگر، مدافع رئال مادرید و تیم ملی آلمان، در کودکی از پنجره اتاقش در محله نیکولن برلین بیرون را نگاه میکرد تا ببیند آیا کسی در زمین فوتبال روبهرو بازی میکند یا نه؛ زمینی کوچک با دو دروازه که به یکی از مهمترین بخشهای زندگیاش تبدیل شد و مسیر حرفهای او را شکل داد.
او در این باره به نشریه گاردین میگوید: «ما تلفن نداشتیم که به هم زنگ بزنیم و بگوییم: هی، بیا همدیگه رو ببینیم. نه. فقط از پنجره نگاه میکردیم، میدیدیم چند نفر فوتبال بازی میکنند، پس میرفتیم. این خودش دعوت بود. این چیز خوب آلمان است؛ این زمینها همهجا هستند. فقط این روزها کمتر استفاده میشوند چون ما انسانها به زندگی دیجیتال عادت کردهایم.»
او در محلهای بزرگ شد که عمدتاً از خانوادههای پناهنده تشکیل شده بود؛ جایی که والدینش پس از فرار از جنگ داخلی سیرالئون در آن ساکن شدند. رودیگر از آن دوران بهعنوان تجربهای سخت اما در عین حال سرشار از همبستگی یاد میکند. او میگوید: «اگر کسی غذا یا شیر کافی نداشت، به همسایهاش سر میزد و کمک میخواست. همه چیز را با هم تقسیم میکردیم. این حس وجود داشت. یکی از بهترین تجربههای زندگیام بود.»
در چنین فضایی، فوتبال نقش محوری داشت؛ جایی برای تخلیه انرژی و ارتباط میان بچههایی از زبانها و فرهنگهای مختلف. او توضیح میدهد: «اگر امروز هم نگاه کنید، فوتبال انسانها را باهم متحد میکند. همان چیزی که ما را در آن زمان متحد میکرد. برای فهمیدن فوتبال لازم نیست یک زبان را صحبت کنیم. فقط یک توپ و چند بازیکن لازم است؛ اینگونه بیشتر و بیشتر به هم وصل میشویم.»
و ادامه میدهد: «اگر کسی زبان بلد نبود، زبان فوتبال را همه میفهمیدند. فوقالعاده بود و این تا امروز ادامه دارد. امروز با افراد زیادی از پسزمینههای مختلف بازی میکنید: سیاه، سفید، هرچه، مهم نیست.»
رودیگر کوچکترین فرزند خانوادهای ششنفره است. تنها او و یکی از خواهرانش در آلمان به دنیا آمدهاند و دیگر اعضای خانواده پس از آغاز جنگ داخلی در سال ۱۹۹۱ از سیرالئون گریختند؛ جنگی که سالها ادامه داشت و میلیونها نفر را آواره کرد.
او درباره تصمیم والدینش برای مهاجرت میگوید: «برای آنها ساده بود که بیایند اینجا تا ما جوانترها زندگی بهتری داشته باشیم.» و با احترام نسبت به تجربه آنها اضافه میکند: «به آنها نهایت احترام را میگذاریم. ترک کردن یک جا و شروع زندگی جدید آسان نیست. مخصوصاً وقتی مردم به خاطر انتخابشان پناهنده نمیشوند، بلکه مجبورند. هیچ انتخاب دیگری ندارند. چون این برای خانواده من اتفاق افتاده، میتوانم آنها را درک کنم و با آنها همدلی داشته باشم. مهم است که به آنها گوش داده شود.»
او در ادامه نسبت به کلیشههای منفی درباره پناهندگان هشدار میدهد و تأکید میکند که نباید یک گروه را با رفتار افراد محدود قضاوت کرد: «همه جا آدم خوب و بد داریم. این بخشی از زندگی است. بعضیها تجربههای بدی از پناهندگان داشتهاند. باید صادق باشیم، برخی افراد بد هم وجود دارند، اما خیلیها هم هستند که میخواهند زندگیشان را بهتر کنند.»
و در ادامه میگوید: «اگر کسی جرمی مرتکب شود، مثلاً اگر فردی سیاهپوست باشد، آیا این یعنی همه سیاهپوستان مجرم هستند؟ نه. باید هر فرد را جداگانه قضاوت کرد… مردم باید کمی بیشتر فکر کنند.»
این تجربهها نگاه رودیگر به زندگی را شکل دادهاند و او را به فردی با دغدغههای اجتماعی تبدیل کردهاند. او در سال ۲۰۲۲ بنیاد آنتونیو رودیگر را راهاندازی کرد تا از مدارس در سیرالئون حمایت کند و در زمینه آموزش، سلامت و ورزش سرمایهگذاری شود. او میگوید: «انرژی زیادی برای کمک به کسانی که نیاز دارند دارم.»
رودیگر در آستانه سومین حضورش در جام جهانی قرار دارد؛ در حالی که رئال مادرید فصلهای اخیر را بدون قهرمانی مهم پشت سر گذاشته است. او در واکنش به فشارها و انتقادها نگاه واقعبینانهای دارد: «چنین چیزهایی در فوتبال ممکن است. دو سال بدون جام هم اتفاق میافتد. نباید بیش از حد در گذشته بمانیم. باید نتیجهگیری درست کنیم و جلو برویم. در نهایت چه کار میخواهید بکنیم؟ هنوز برای فصلهای قبل گریه کنیم؟ نه. باید نتیجه بگیریم و جلو برویم، چون چیزی که از دست رفته دیگر برنمیگردد.»
با نزدیک شدن بازی نخست آلمان در جام جهانی مقابل کوراسائو، رودیگر درباره هدف تیم ملی کشورش میگوید: «آلمان با این تاریخ فوتبال بزرگ، فقط برای گفتن «ما آمدیم» به جام جهانی نمیرود. باید بهترین عملکرد را داشته باشید.»
او در پایان به مسیر شخصی خود اشاره میکند؛ مسیری از یک زمین خاکی در نیکولن تا قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا: «اگر من از این شرایط آمدم و موفق شدم، هر کسی میتواند.»
همچنین بخوانید: جام جهانی ۲۰۲۶؛ وقتی فوتبال در سایه سیاست، پول و قدرت به میدان میرود