غزال زیاری- هرساله حیوانات زیادی با طی مسافت های کوتاه و طولانی، بنا به دلایل مختلفی مهاجرت می کنند. برخی از حیوانات برای نیاز به غذا مهاجرت میکنند و برخی دیگر به دلیل ترس و برخی دیگر هم برای تولید مثل.
اما تا حالا این سوال برایتان پیش آمده که طولانیترین مهاجرت حیوانات خشکیزی چقدر است؟ یعنی یک سفر رفت و برگشت آنها چند کیلومتر است و در کدام منطقه جغرافیایی رقم می خورد؟
طولانیترین مهاجرت حیوانات شامل یک سفر رفت و برگشت تا ۱۲۰۰ کیلومتر در طبیعت وحشی شمال آلاسکا و کانادا رقم میخورد که توسط کاریبوها (گوزنهای شمالی) انجام میشود؛ گوزنهای سرگردانی که با تغییر فصل از زیستگاههایشان در بخش جنوبی جنگلها و کوهها، به سمت محل زایمانشان در قطب شمال حرکت میکنند.
طولانی ترین مهاجرت دنیا
مطالعه انجام شده در سال ۲۰۱۹ حکایت از آن داشت که گلههای کاریبو، حداقل از نظر فاصله مستقیم رفت و برگشت طولانیترین مهاجرتهای خشکی در سیاره زمین را دارند. طبق گفته محققان گونههای دیگر ممکن است مهاجرتهای طولانیتری انجام دهند، اما کاریبوها در میان گونههایی که ردیابی شدهاند، بیشترین مسافت را طی میکنند. درنتیجه و بنابه شواهد موجود، گله «بثرست» و گله «پورکاپاین» کاریبوها از این حیث رکورددار هستند.
البته در کتاب گینس (رکوردهای جهانی) ادعای دیگری ثبت شده و می خوانیم که گله پورکاپاین در سال می تواند تا ۴۸۰۰ کیلومتر مهاجرت کند. البته مشخص نیست که این عدد از کجا آمده و آیا قابلاعتماد است یا خیر.
کاریبوها به کجا مهاجرت میکنند؟
الگوی اصلی مهاجرت کاریبوها بدین ترتیب است که با نزدیک شدن بهار و ذوب شدن یخها، گلههای کاریبو به سمت شمال و دایره قطب شمال در آلاسکا و قلمرو یوکان کانادا حرکت میکنند. در آن زمان از سال، توندراهای قطبی با گیاهان تازه پوشیده می شوند و در نتیجه چراگاههای ایدهآلی برای آنها هستند. در عین حال در مقایسه با عرضهای جغرافیایی گرمتر، شکارچیان و حشرات گزنده کمتری در آنجا وجود دارند. در این محیط امن، مادههای باردار زایمان میکنند و در ماه های کوتاه تابستان، فرزندانشان را بزرگ میکنند.
با کاهش دما در فصل پائیز، کاریبوها و گوسالههایشان سفر طولانی شان را به سمت عرضهای جغرافیایی جنوبیتر که غذای زیادی در طول زمستان باقی میماند، شروع می کنند. البته در آمریکای شمالی، کاریبوها یک جمعیت یکپارچه نیستند و هر گروه متفاوت، الگوهای مهاجرتی متناسب با محیط خودشان (توندرا، جنگلهای شمالی یا کوهستان) را دارند.
بزرگترین مهاجرها، کاریبوهای “زمین بایر” (توندرا) هستند و در مقابل، همتایانشان در جنگلهای شمالی تمایل دارند زندگی ساکنی داشته باشند؛ چرا که محیط زندگی شان برای تأمین غذا و امنیتشان در تمام طول سال مناسبتر است.
رکورد گرگ های خاکستری
جالب اینجاست که در همان مطالعه به این نکته اشاره شده که گرچه کاریبوها رکورد طولانیترین مهاجرت را دارند، اما این گرگهای خاکستری هستند که بیشترین مسافت را در طول یک سال طی میکنند.
طبق گفته محققان، یک گرگ خاکستری نر در جنوب غربی مغولستان بیش از ۷۲۴۷ کیلومتر را تنها در یک سال طی کرد، اما این کار را در یک ماراتن مداوم که احتمالاً هنگام شکار طعمه یا جستجوی جفت بود،انجام داد. این مسافت معادل پیادهروی از واشینگتن تا لسآنجلس و برگشت دوباره این مسیر در طول یک سال است.
به همین ترتیب، برخی گرگها در آلاسکا و قلمرو یوکان میتوانند تا ۵۶۳۰ کیلومتر را در سال طی کنند. این سفرهای قهرمانانه معمولاً در گلههایی است که برای تعقیب گوزنهای شمالی یا، همان کاریبوها، به حرکت در میآیند.
پرندههای رکوردشکن
درنهایت هیچکدام از این حیوانات خشکیزی به پای پرندهها نمیرسند. گادویتهای دمنواری، به انجام طولانیترین مهاجرت بدون توقف با پرواز شناخته شدهاند. در سال ۲۰۲۲، محققان یک پرنده را ثبت کردند که ۱۳۵۶۰ کیلومتر بین آلاسکا و تاسمانی را در ۱۱ روز پرواز کرد.
این یک شاهکار باورنکردنی است که البته هزینههای وحشتناکی را به همراه دارد: پرندهها برای اینکه بیش از یک هفته در هوا بمانند، باید عملاً کبد خود را بخورند.
منبع: iflscience
۲۲۷۲۲۷