هر چهار سال یک بار وقتی به جام جهانی میرسیم، اخبار و سوژههای مربوط به این تورنمنت معظم سرتیتر تمام رسانهها، حتی غیر ورزشیهاست. جام جهانی آمریکا از دیشب آغاز شده و تا ۳۸ روز دیگر چشم تمام مردمان کره زمین را به دنبال خواهد داشت. برخی اخبار و اتفاقات این جام آنقدر جذاب است که میتوان بارها با آن برگشت و تحلیل از زوایای مختلف تحلیل کرد.
اسپانیا به عنوان قهرمان یورو ۲۰۲۴ و یکی از رکوردداران قهرمانی در اروپا با ۴ جام، یکی از کشورهایی است که ستاره به نشانه فتح جام جهانی روی پیراهن ملی خود دارد؛ برزیل با ۵ ستاره، آلمان و ایتالیا هر کدام با ۴ ستاره، آرژانتین با ۳ ستاره، اروگوئه و فرانسه با ۲ ستاره و انگلستان و اسپانیا، هر کدام با یک ستاره به نشانه قهرمانی در جام جهانی، ۸ کشوری هستند که افتخار قهرمانی در این تورنومنت را دارند.
نسل جوانی که لاروخا را در یورو به جام رساند، در اوج آمادگی و طراوت، انگیزه لازم برای دومین قهرمانی در جام جهانی را هم دارد. تعداد ستارههای این تیم کم نیست، بهترین بازیکن حال حاضر جهان -یعنی یامال- را در اختیار دارد و یکی دیگر از رکوردهای ماتادورها به نشانه تداوم در سطح بالا، حضور در ۱۱ دوره اخیر جام جهانی است. در کنار آلمان و برزیل و البته کره جنوبی که در آسیا کاری راحت برای صعود به جام داشته، اما به نشانه اهمیت این رکورد کافیست یادآوری شود بزرگی همچون ایتالیا در سه دوره اخیر به جام جهانی نرسید.
همین تیم ملی اسپانیا در این دوره از جام جهانی، برای نخستین بار در تاریخ فوتبال خود هیچ بازیکنی از رئال مادرید را در ترکیب ندارد. در دو دوره اخیر جام جهانی هر تیم اجازه دارد ۲۶ بازیکن به فیفا معرفی کند و اینکه یک باشگاه بزرگ، حتی یک بازیکن از کشور خود در این فهرست نداشته باشد اتفاقی بی سابقه تا امروز بوده است.
کافیست یادآوری کنیم نام این باشگاه رئال مادرید است. بزرگترین و پرافتخارترین باشگاه فوتبال جهان که با فاصله، پادشاه اروپا و رکورددار قهرمانی در بالاترین سطح فوتبال باشگاهی، یعنی چمپیون لیگ است. با توان و استطاعت مالی کافی برای جذب هر ستاره در دنیا و عظمت اسمی که هر بازیکن آرزو دارد پیراهن این تیم را بپوشد.
حالا یک لحظه این شرایط را برای یک تیم دیگر حاضر در جام جهانی تصور کنید، تیم ملی کشورمان که درست مثل اسپانیا و البته غیر قابل مقایسه در کیفیت، دو باشگاه بزرگ و پرطرفدار دارد. استقلال و پرسپولیس که تا همین سه دهه قبل سهمیه ثابت و مساوی در تیم ملی داشتند، دو تیمی که برای دههها دروازه ورود بازیکن به تیم ملی بودند و هنوز هم هر بازیکن در لباس این دو تیم میتواند ره صد ساله را یک شبه برود!
به یاد داریم زمانی نه چندان دور از لیست ۱۸ نفره تیم ملی ۱۴ بازیکن سهمیه دو باشگاه بودند و چهار بازیکن سهم بقیه ایران! برای اینکه تعادل بین این دو به هم نخورد، حتی بازیکنانی به مراتب ضعیفتر از رقبای موجود با تیم ملی همراه میشدند و هیچکس نمیتواند بگوید دوره این حرفها گذشته! چرا که همین حالا در همین جام جهانی، امیرحسین محمودی جوان تنها به لطف دو بازی در ترکیب اصلی و به تعداد کمتر از انگشتان یک دست حضور در لیگ برتر با پیراهن پرسپولیس، یکی از نفرات ماست و امیر محمد رزاق نیا در اولین فصل حضور در لباس استقلال، شانس بازی در جام جهانی هم دارد!
پس لحظهای تصور کنید این اتفاق برای پرسپولیس یا استقلال ما میافتاد! چه خون و خونریزی که به راه نمیافتاد! از بالا تا پایین فدراسیون و کادر فنی متهم به چه چیزها که نمیشدند! و هرچه تا امروز در مورد پا گذاشتن روی حق برخی نفرات شنیدهاید، ضربدر چند میشد!
اگر به مواردی از این دست، از این زاویه نگاه کنید خروجی آن میشود فاصله فراوانی که فوتبال ما با قافله جهانی دارد. با وجود پسوند حرفهای در ربع قرن اخیر!
بیشتر بخوانید: جام جهانی ۲۰۲۶ با ۴۸ تیم و ۱۲۴۸ بازیکن؛ مسی، رونالدو و کیروش در آستانه رکوردی بیسابقه/ آمارهایی خواندنی از لیست تیمها