از همان روزی که «ژول ریمه» سنگ بنای فیفا را گذاشت و سپس به آرزویش که همان برگزاری جام جهانی بود، جامه عمل پوشاند تا امروز که این نهاد ورزشی گستردهترین تشکیلات را در دنیا داشته و تعداد اعضایش حتی از کشورهای عضو سازمان ملل هم بیشتر شده است، هرگز سابقه نداشته رئیس وقت یا حتی سابق فیفا بیش از یک بار به رختکن تیمی سر بزند.
اصولاً در عرف اداری در همه جای دنیا حضور یک مقام عالی رتبه در بخش تخصصی هر وزارتخانه، ارگان یا نهاد، عملی غیر دیپلماتیک و خارج از اصول است. حتی در داخل یک کشور کمتر میبینیم به عنوان مثال وزیر آموزش و پرورش به کلاس درس یک مدرسه در یک سال، بیش از یک بار برود! حال تصور کنید وزیر آموزش و پرورش یک کشور دیگر به کشور ما آمده و نه یک بار و دو بار، بلکه ۳ بار در یک بازه زمانی کوتاه به یک کلاس درس خاص در یک مدرسه خاص برود!
از ژول ریمه تا سر استنلی راس و از ژائو هاولانژ تا سپ بلاتر، حتی کسانی که بیش از این یک دهه ریاست فیفا را در اختیار داشتهاند، هرگز چنین کاری نکردند. حتی سپ بلاتر که تنها رئیس بازداشت شده فیفا در دوران تصدی در طول تاریخ است، نیز در عمرش چنین نکرد. حالا به نظر شما عجیب نیست که جیانی اینفانتینو در طول کمتر از یک سال شمسی سه بار وارد رختکن ایران شده و با بازیکنان و مربیان گفتگو کرده است؟
ما ایرانیها مردمانی اهل طنز هستیم که با زبان شوخی حرفهایمان را میزنیم. از الان تا پایان تاریخ میتوان در مورد این همه حضور اینفانتینو داستان و لطیفه نوشت! اینکه او حالا دیگر نه فقط مهدی تاج و امیر قلعه نویی بلکه حتی داریوش مدیر تدارکات تیم ملی را هم با نام کوچک صدا میزند!
در همین ارتباط: ویدیوی فیفا از حضور اینفانتینو در رختکن تیم ملی: بخشی از تاریخ جام جهانی نوشته شد!
اینفانتینو حتی بیشتر از برخی بازیکنان تیم ملی، نه امثال رزاق نیا که به تازگی دعوت شده بلکه آنها که از اردوهای یک سال، معمولاً چند تایی را از دست میدهند، در رختکن ما حضور داشته است. اصلا باید برای او یک کمد بگذارند که هر بار مجبور نشود وسایل شخصیاش را ببرد و بیاورد!
اما از شوخی گذشته به نظر شما چرا رئیس فیفا دست به چنین کار ضد عرفی میزند؟ اولین جوابی که به ذهن میرسد، عکسالعمل او در قبال عذاب وجدان است. او که شهریور ۱۴۰۴ که بعد از مسجل شدن صعود ایران به جام جهانی، بعد فینال کافا به رختکن ما آمد و قول داد که ایران به حق خود که همان حضور در جام جهانی است، خواهد رسید.
سپس در زمستان مصاحبه کرد و این حرفها را تکرار و فروردین ماه در فیفا دی ماه مارس به ترکیه آمد و در حالی که مهدی تاج خود در تهران بود، او به همراه سفیر ایران سر بازی تیم ملی با کاستاریکا رفت و در زمین شماره چند یک کمپ معمولی صندلی لهستانی گذاشت و نشست و بازی را تماشا کرد! پس از آن نیز به رختکن رفت و با نبی و قلعه نویی و بازیکنان صحبت و دوباره قولهایش را تکرار کرد!
اما دیدیم که هیچ کدام از وعدههای او برای حضور ایران در جام جهانی جامه عمل نپوشید. ترامپ به تیم ملی ما اجازه حضور در خاک آمریکا نداد تا مجبور شویم در مکزیک کمپ بزنیم. سپس به مدیران و همراهان تیم ملی ویزا نداد تا فقط قلعه نویی و دستیاران و شاگردانش غریبانه راهی لس آنجلس شوند.
اما ساده انگارانه است اگر فکر کنیم در دنیای تجاری امروز، آدمی با بهره هوشی اینفانتینو که به ریاست فیفا میرسد، صرفاً به قصد دلجویی چنین میکند. او که چند روز قبل گفته بود ایران ورزشگاهها را پر از تماشاگر خواهد کرد، این بار بعد از بازی با نیوزیلند در رختکن گفت دنیا در دو بازی آینده به شما افتخار خواهد کرد!
اگر ایران و لیگ برتر بود، معنی تحت الفظی این اظهارات می شد تمایل فیفا به پیروزی ایران در دو بازی بعدی و صعود به مرحله بعد! اما در جام جهانی از این خبرها نیست که بشود خارج از مستطیل سبز تاثیری در نتیجه گذاشت. مکالمه تلفنی او با مهدی تاج در رختکن نیز هیچ شباهتی به احوالپرسی دو دوست دلتنگ یکدیگر ندارد.
هنوز در داخل عده ای میگویند اگر مردانگی و رفاقت اینفانتینو نبود، در جام جهانی قبل ایتالیا جانشین ما شده و به قطر میرفت. از کسانی که اینفانتینو را با آن همه حضور در اتاق ترامپ باور دارند، هیچ بعید نیست که بپذیرند فیفا میتوانسته تیمی از یک قاره دیگر را جانشین تیمی از قارهای دیگر کند و صدای هیچکس هم در دنیا در نیاید!
هرچه بود و هرچه هست، اینفانتینو برای سومین بار در فاصله فقط ۹ ماه به رختکن تیم ملی ما آمد تا علامت سوالی بزرگ در ذهن نه تنها فوتبال دوستان، بلکه تمام تحلیلگران حتی سیاسی ایجاد کند!
بیشتر بخوانید: دلجویی از امیر قلعهنویی به سبک اینفانتینو +عکس