پس از مسابقه و مساوی با مصر در آخرین دیدار گروهی جام جهانی، کار صعود ایران به اما و اگر کشیده شد. در صورت شکست تیمهای کرواسی، کنگو و یکی از دو تیم الجزایر یا اتریش، میتوانستیم به مرحله حذفی صعود کنیم که متأسفانه هیچ از یک این اتفاقات رخ نداد و نتایج این بازیها به ضررمان تمام شد.
اما موضوع اصلی اینجاست که با توجه به عملکرد ملیپوشان و نوع بازی تیم امیر قلعهنویی، اگر بگوییم همان بهتر که صعود نکردیم چندان بیراهه نگفتهایم. در بازی اول مقابل نیوزیلند نه چندان قدرتمند، به خاطر اشتباهات خط دفاعی دو گل دریافت کردیم و طوری بازی نکردیم که بابت دو بازی بعدی خیالمان راحت باشد.
تیم ایران با استفاده از روش همیشگی بازی مستقیم و ارسال از کنارهها سعی در کسب برتری در سه مسابقه خود داشت، اما حریفان ما به خوبی میدانستند که تنها روش حمله از سوی ما همین است و روش دیگری نداریم. کاری به اما و اگرها نداریم؛ تیم ملی ایران از جهات مختلف نیاز به بازسازی و به روز شدن دارد.
زدن سه گل آفساید که هر سه گل هم روی ضربات ایستگاهی و شروع مجدد بود، نشان از این دارد که تنها ابزار حمله ایران به دروازه حریف همین است و اتفاقا در همین مورد هم ضعفهای زیادی داریم! از جمله تنظیم زاویه بدن به سمت دروازه و توپ. اگر بازی کنگو و ازبکستان را نگاه کرده باشید گل دوم کنگو نشاندهنده هوش و زیرکی مهاجم این تیم بود که با تنظیم زاویه بدن خود و آگاهی از نحوه جاگیری و حرکت مدافعان ازبکستان چگونه توانست گل برتری تیمش را به ثمر برساند.
خلاصه کلام، تیم ملی ما چندین قدم از سایر تیمها عقبتر است…
فرهنگ دانش – باشگاه خبرنگاران آزاد
شما همراهان دستبهقلم صحت خبر هم میتوانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید.