اگر فکر میکنید اینستاگرام فقط به خاطر شب بیداری و پزهای آنچنانی و زندگی لاکچری بلای جان فوتبال ما شده، در اشتباهید. استفاده از این فضا از طریق بیانیه نویسی نیز به معضلات فوتبال ما افزوده است.
اول در باشگاهها مد شد که بازیکنان استوری حمایتی از یک مربی یا مدیرعامل میگذارند. البته که کاملا خودجوش (!) و هیچ اجباری بالای سر همه نیست! در سطح ملی هم این اتفاق شروع ماجرا بود و حالا با بیانیه نویسی اوج گرفته است.
تیمی که باید درون زمین فوتبال بازی میکرد و نتیجه میگرفت، کار اصلیاش را انجام نداده و حالا بازیکنان یک به یک از روی شماره پیراهن شروع به نوشتن بیانیه کردند. که البته مدیونید اگر فکر کنید خودشان مینویسند، بازیکنانی که حتی در نوشتن اسم و فامیل خود و امضا زیر آن مشکل دارند!
بیانیهها به شکل کاملاً دستوری از بالا دیکته میشود و بازیکنان فقط زحمت انتشارش را میکشند. نفر اول، شماره یک ما بود و فقط نفهمیدیم که چرا مهدی قایدی با شماره ۱۰ جا زد و قبل از رسیدن به نوبتش، بیانیه گذاشت! شاید مثل همیشه عجله داشته، کار دارد و باید زودتر برود!
بعد از بیرانوند، نوبت صالح، حاج صفی، شجاع، جهانبخش و طارمی و بقیه بزرگترها بود که با گذاشتن بیانیه، هزینههای رفتن به جام جهانی را حلال کنند اما خوب، قایدی آمد و جا زد! یا شاید آنها حس و حالی برای عذرخواهی نداشتند یا دلیلی برای این کار نمیدیدند! هرچه باشد، این مدرسه پیرمردها هنوز ۴ سال دیگر جا دارد به آنها میتوانند در میادین بعدی جبران کنند!
بیش از ۴۸ ساعت از حذف تیم ملی صبر کردیم تا واکنشها را ببینیم، اما به شکلی سوال برانگیز برخی از نوشتن بیانیه هم طفره رفتند. برای ذخیره ها این احتمال ایجاد شد که شاید گمان میکنند امیر قلعه نویی رفتنی باشد و آن وقت میتوانند با مصاحبه جای بیانیه، دق دلی خود را خالی و کاسه کوزه را سر رفتهها بشکنند!
البته گفتیم شاید، چون هرچه نباشد، سرنوشت شجاع خلیلزاده که در دعوای کیروش و کرانچار بیدلیل خود را وسط انداخت و دو جام جهانی و ۱۰۰ بازی ملی را طی ۷ سال از دست داد، پیش چشم بقیه بازیکنان است و حق دارند که نخواهند به سرنوشت او یا رحمتی دچار شوند!
بیشتر بخوانید: بالاخره یکی پیدا شد از مردم عذرخواهی کند؛ فوتبال گاهی بیرحم میشود