کمتر رقابتی در فوتبال جهان پیدا میشود که به اندازه آرژانتین و انگلیس با تاریخ، سیاست و احساسات ملی گره خورده باشد. رویارویی این دو تیم یک رقابت معمولی فوتبالی نیست؛ نبردی است که حتی بازیهای دوستانه آن هم اغلب با تنش و حاشیه همراه بوده است. شاید مهمترین دلیل خاص بودن این دشمنی، فاصله جغرافیایی دو کشور باشد؛ چرا که برخلاف بسیاری از رقابتهای سنتی فوتبال که میان کشورهای همسایه شکل گرفتهاند، این یکی یک دشمنی بینقارهای است که ریشههایش فراتر از زمین فوتبال میرود. در آرژانتین، انگلیس یکی از بزرگترین رقبای تاریخی تیم ملی محسوب میشود و در انگلیس نیز نام آرژانتین همیشه یادآور برخی از تلخترین و بحثبرانگیزترین شبهای فوتبال این کشور بوده است.
در مجموع، در مسابقات رسمی، برتری با انگلستان است؛ این تیم شش پیروزی مقابل دو پیروزی آرژانتین و پنج تساوی دارد (یکی از این تساویها در نهایت با پیروزی آرژانتین در ضربات پنالتی همراه شد). در جام جهانی نیز انگلستان در رویارویی مستقیم با آرژانتین برتری دارد؛ سه پیروزی در سالهای ۱۹۶۲، ۱۹۶۶ و ۲۰۰۲ در برابر یک پیروزی آرژانتین در سال ۱۹۸۶، علاوه بر پیروزی آرژانتین در ضربات پنالتی سال ۱۹۹۸.
اولین قهرمانی تاریخی انگلیس
اولین جرقههای جدی این رقابت در جام جهانی ۱۹۶۶ زده شد؛ تورنمنتی که در انگلستان برگزار شد و در نهایت با قهرمانی میزبان به پایان رسید. دو تیم در مرحله یکچهارم نهایی مقابل هم قرار گرفتند؛ مسابقهای که در آرژانتین هنوز با عنوان «سرقت قرن» شناخته میشود. انگلیس با گل جف هرست یک بر صفر پیروز شد، اما آنچه از این بازی باقی ماند نه نتیجه، بلکه اخراج جنجالی آنتونیو راتین، کاپیتان آرژانتین، بود. راتین پس از دریافت کارت دوم حاضر به ترک زمین نشد و حتی پلیس برای خارج کردن او از میدان وارد عمل شد. آرژانتینیها معتقد بودند داور آلمانی مسابقه با آنها ناعادلانه رفتار کرده و پس از بازی، واکنشهای تندی علیه تیم انگلیس شکل گرفت؛ تا جایی که آلف رمزی، سرمربی انگلیس، بازیکنان آمریکای جنوبی را «حیوان» خطاب کرد و شکاف میان دو تیم عمیقتر شد.
مطبوعات و مردم آرژانتین خشمگین شدند و یکی از روزنامههای آرژانتینی تصویری از نماد رسمی جام جهانی (World Cup Willie) منتشر کرد که لباس دزدان دریایی پوشیده بود تا نظر خود درباره تیم انگلستان را نشان دهد.
در این رابطه بخوانید: درگذشت اسطورهای که اخراجش قوانین فوتبال را تغییر داد
دشمنی در جام جهانی ۱۹۸۶
اما اوج این دشمنی چهار سال پس از جنگ فالکلند و در جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک رقم خورد؛ مسابقهای که هنوز یکی از نمادینترین بازیهای تاریخ جام جهانی است. آرژانتین با رهبری دیگو مارادونا در مرحله یکچهارم نهایی مقابل انگلیس قرار گرفت؛ دیداری که بسیاری از هواداران آرژانتینی آن را فرصتی برای گرفتن انتقام شکستهای سیاسی و تاریخی میدانستند. مارادونا در این مسابقه دو گل کاملاً متفاوت به ثمر رساند؛ نخست گلی که با دست وارد دروازه انگلیس کرد و بعدها با نام «دست خدا» مشهور شد، و سپس یکی از زیباترین گلهای تاریخ فوتبال که پس از عبور از چندین بازیکن انگلیسی به ثمر رسید و بعدها لقب «گل قرن» گرفت. انگلیس در نهایت ۲–۱ شکست خورد و آرژانتین چند هفته بعد قهرمان جهان شد؛ اما برای انگلیسیها، آن بازی ترکیبی از نبوغ مارادونا و احساس تلخ یک بیعدالتی ماندگار بود.
با وجود مهارت فوقالعاده در گل دوم، مارادونا در زندگینامه خود نوشت: «گاهی فکر میکنم گل با دستم را بیشتر دوست داشتم… کمی شبیه دزدیدن کیف پول یک انگلیسی بود.»
او همچنین درباره جنگ فالکلند نوشت: «انگار ما یک کشور را شکست داده بودیم، نه فقط یک تیم فوتبال… پیش از بازی گفته بودیم فوتبال ربطی به جنگ فالکلند ندارد، اما میدانستیم آنجا تعداد زیادی پسر آرژانتینی را کشته بودند؛ مثل پرندگان کوچک. و این انتقام بود.»
اخراج بکام در ۱۹۹۸
رقابت دو تیم در جام جهانی ۱۹۹۸ نیز دوباره به یکی از جنجالیترین فصلهای این داستان تبدیل شد. در مرحله یکهشتم نهایی، مایکل اوون با یک حرکت درخشان یکی از بهیادماندنیترین گلهای تاریخ انگلستان در جام جهانی را به ثمر رساند، اما این مسابقه بیشتر به دلیل اخراج دیوید بکام شناخته شد. بکام پس از درگیری با دیگو سیمئونه از زمین اخراج شد؛ اتفاقی که باعث شد رسانههای انگلیسی او را به شدت مورد انتقاد قرار دهند. بازی در پایان ۲–۲ شد و آرژانتین در ضربات پنالتی پیروز شد.
پس از مسابقه، مطبوعات انگلستان به شدت از بکام انتقاد کردند و او را به دلیل رفتار احساسی و کمتجربگی در سطح بینالمللی سرزنش کردند. تیتر روزنامه میرِر در روز بعد چنین بود: «۱۰ شیر قهرمان، یک پسر احمق»
سیمئونه بعدها اعتراف کرد که برای گرفتن کارت قرمز بکام، اغراق کرده بود و همتیمیهایش نیز از داور خواسته بودند بکام را اخراج کند.
دشمنی کاهش یافت
چهار سال بعد، در جام جهانی ۲۰۰۲، نوبت انگلیس بود که پاسخ بدهد. دو تیم در مرحله گروهی به مصاف هم رفتند و دیوید بکام، همان بازیکنی که چهار سال قبل به نماد شکست مقابل آرژانتین تبدیل شده بود، با زدن پنالتی تنها گل مسابقه را به ثمر رساند. انگلیس با پیروزی یک بر صفر انتقام خود را گرفت و آرژانتین، یکی از مدعیان قهرمانی، در همان مرحله گروهی حذف شد. روزنامه تایمز در گزارش مسابقه نوشت: «او که به خاطر کارت قرمزی که باعث خروج انگلستان از جام جهانی ۱۹۹۸ مقابل آرژانتین شد مورد سرزنش قرار گرفته بود، امروز صبح با هالهای روشنتر از همیشه بیدار میشود.»
پس از مسابقه، جنجال جدیدی میان هواداران شکل گرفت؛ برخی ادعا کردند خوان سباستین ورون، کاپیتان آرژانتین، عمداً کیفیت بازی خود را پایین آورده است، زیرا باید برای بازی در باشگاه منچستریونایتد به انگلستان بازمیگشت. ورون این اتهامات را رد کرد.
آخرین رویارویی مهم دو تیم نیز در سال ۲۰۰۵ و در دیداری دوستانه رقم خورد؛ جایی که انگلیس با بازگشتی تماشایی و گلهای مایکل اوون، ۳–۲ پیروز شد؛ مسابقهای که برخلاف گذشته، بیشتر از تنش، نشانهای از کاهش دشمنی میان دو طرف داشت.
این مطلب را از دست ندهید: داستان عشق و جنون دیوید بکام؛ مسیر تبدیل شدن پسر احمق به گنجینه ملی
رویارویی بزرگ در ۲۰۲۶
اکنون، پس از دههها خاطره، جنجال و زخمهای قدیمی، آرژانتین و انگلیس بار دیگر در بزرگترین صحنه فوتبال جهان مقابل هم قرار میگیرند. نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶ فقط نبرد دو نسل از بازیکنان نیست؛ ادامه داستانی است که از ومبلی ۱۹۶۶ آغاز شد، با «دست خدا» در ۱۹۸۶ جاودانه شد، با بکام و سیمئونه در ۱۹۹۸ شعلهور ماند و حالا یک فصل تازه در تاریخ یکی از بزرگترین رقابتهای فوتبال جهان نوشته خواهد شد.
مسی وارد میشود
لیونل مسی تقریباً به تمام قلههای فوتبال جهان دست یافته است، اما نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶ تجربهای کاملاً جدید برای این شماره ۱۰ افسانهای خواهد بود. انگلیس میان این ستاره ۳۹ ساله و یک فینال جهانی دیگر قرار گرفته است؛ مسابقهای که نخستین رویارویی مسی با «سهشیرها» در تمام دوران پرافتخار حضورش در تیم ملی خواهد بود.
این مسابقه فقط نبرد دو تیم برای رسیدن به فینال نیست؛ برای مسی فرصتی است تا یکی از معدود صفحات نانوشته دوران ملیاش را تکمیل کند و برای انگلیس، فرصتی است برای ایستادن مقابل بزرگترین نام فوتبال جهان و یکی از قدیمیترین دشمنان تاریخی خود.
همچنین بخوانید: آخرین پرده از یک رکورد بینظیر؛ مسی سرانجام متوقف شد
