وقتی دربی شروع شد، اختیار توپ و میدان در بخش بیشتری از نیمه اول با پرسپولیس و ابتکار حملات با سرخها بود. همان اتفاقی که در بخش دوم این نیمه برای آبیها افتاد و آنها موفق شدند بارها دروازه پرسپولیس را تهدید کنند. دو تیم با ارائه یک بازی قابل قبول، به گل نرسیدند تا نیمه اول مساوی تمام شود.
در شروع نیمه دوم داستان تکرار شد. دوباره پرسپولیس با حمله شروع کرد و این بار خیلی زود توسط محبی به گل رسید، اما تنها نکته این گل تکرار خواستن و شروع با حمله از ناحیه پرسپولیس نبود، نکته مهمتر این بود که پرسپولیس با همان تاکتیک نیمه اول به گل رسید.
در نیمه اول، پرسپولیس با بازیسازی از خط دفاع و مشخصاً حسین کنعانی زادگان، حملاتش را طرحریزی میکرد. سایر بازیکنان نیز مثل تیکدری از او پیروی و مقصد بیشتر ارسالها در عمق دفاع استقلال بود. دیدیم که علیپور چه فرصت خوبی را هم از دست داد. درست زمانی که خیلیها فکر میکردند همه چیز به این راه ختم میشود، پرسپولیس با استفاده از سرعت و تکنیک هافبکهای کناری خطرناک ظاهر شد.
محبی و بیفوما بارها در عرض حرکت، به تو زده و یا با ارسال ها فرصت سازی میکردند. به طوری که تا دقیقه ۳۰ استقلال گیج و سردرگم بود که چه کار کند و کجا را ببندد، حواسش به عمق و استارتهای علیپور باشد یا کنارهها و ارسالها و حضور خطرناک بیفوما و محبی! این اتفاق عیناً در شروع نیمه دوم تکرار و پرسپولیس از همین روش به گل رسید.
محبی در عمق صاحب توپ و از حفره بین مثلث دفاعی استفاده و گل برتری تیمش را زد!
این گل را اینجا ببینید: گل اول پرسپولیس به استقلال (محمدمهدی محبی)