علی تاجرنیا اخیراً در صحبتهایی درباره افزایش عجیب قیمت بازیکنان در فوتبال ایران گفته است: «درخواست کردم مدیران عامل باشگاهها جلسهای تشکیل دهند تا بررسی کنیم چگونه بازیکن ۳۰۰ هزار دلاری را یک میلیون دلار نگیریم.»
حرفی که در ظاهر، انتقاد از بازار آشفته نقلوانتقالات و تلاش برای کنترل قیمت بازیکنان است، اما وقتی عملکرد استقلال در همین بازار بررسی میشود، سؤالات جدی درباره فاصله میان این مواضع و تصمیمات عملی مدیریت باشگاه به وجود میآید.
نکته قابل تأمل اینکه برخی مدیران باشگاهها اساساً حضور در چنین جلساتی را بیمعنا میدانستند. آنها معتقد بودند چگونه میتوان درباره کنترل قیمت بازیکنان پای صحبت کسی نشست که عملکرد باشگاه تحت مدیریتش در زمان مشکلات شدید اقتصادی کشور و شرایط جنگی خود یکی از مصادیق افزایش بیرویه قیمتها در بازار نقلوانتقالات بوده است؟ از نگاه این مدیران، جلسات موردنظر سرپرست باشگاه استقلال بیش از آنکه محلی برای همفکری و اصلاح بازار باشد، رنگوبوی دیگری داشت.
بر اساس اسناد و اطلاعات موجود، قرارداد علیرضا کوشکی که پیش از این حدود ۳۷ میلیارد تومان بوده، با رقمی نزدیک به ۱۰۰ میلیارد تومان تمدید شده و قرارداد محمدرضا اسلامی نیز از حدود ۳۰ میلیارد تومان به رقمی نزدیک به ۷۵ میلیارد تومان رسیده و قرارداد روزبه چشمی با ۸۰ میلیارد تومان تمدید شده است.
در کنار این دو مورد، موضوع افزایش چند برابری مبلغ قرارداد بازیکنانی مانند ابوالفضل زمانی، سامان تورانیان، مهران احمدی و صالح حردانی نیز مطرح است؛ آن هم در شرایطی که همه از این بازیکنان برای این فصل از قبل قرارداد معتبر با استقلال داشتهاند.
طبیعی است در چنین شرایطی این سؤال مطرح شود؛ باشگاهی که مدیرعامل آن از کنترل بازار، جلوگیری از افزایش غیرمنطقی قیمتها و مقابله با قراردادهای غیرکارشناسی صحبت میکند و میخواهد برای مدیران عامل دیگر باشگاها نسخه بپیچد، بر اساس چه ارزیابی فنی و اقتصادی چنین افزایشهایی را در قرارداد بازیکنان خود پذیرفته است؟ این پرسش زمانی جدیتر میشود که عملکرد استقلال در بازار بازیکنان خارجی در فصل قبل بسیار شائبه برانگیز بوده است.
در دوران حضور تاجرنیا به عنوان نماینده تامالاختیار هلدینگ و رئیس هیئت مدیره، بازیکنانی مانند موسی جنپو، دوکنز نازون و آنتونیو آدان با قراردادهای قابل توجه و عجیب و غریب به استقلال پیوستند؛ قراردادهایی که با توجه به میزان تأثیرگذاری فنی برخی از این بازیکنان، از همان ابتدا با انتقادهایی از طرف جامعه فوتبال همراه بود. آیا او به عنوان نماینده تام الاختیار و یکی از صاحبان امضا آن زمان چنین نگرانی نداشت؟
برای نمونه، جنپو با قراردادی سه ساله و بیش از یک میلیون و ۲۰۰ هزار دلار برای فصل نخست و با افزایش ۲۰ درصدی قرارداد برای فصل های دیگر به استقلال پیوست، اما در مجموع حضورش در مسابقات رسمی نه موفق به گلزنی شد و نه پاس گل داد و در ادامه نیز اختلاف قراردادی او با استقلال، پای پرونده حقوقی را به میان کشید.
درباره نازون نیز ارقام منتشر شده از قرارداد دو ساله به ارزش ۳ میلیون دلار به همراه پرداخت مبلغ قابل توجه ۷۰۰ هزار دلاری بابت رضایتنامه حکایت دارد؛ موضوعی که بار دیگر بحث غیر کارشناسی بودن این هزینهها و شائبه فساد در هزینه کردهای باشگاه استقلال را مطرح میکند.
حال عجیب است مدیری که خود با پرداختهای میلیون دلاری عجیب و غریب به بازیکنان خارجی بیکیفیت نقش بسزایی در بهم ریختگی مالی باشگاه خود و بازار نقل وانتقالات داشته، به این فکر افتاده تا برای دیگر مدیران عامل باشگاهها جلسات و کلاس آموزشی بگذارد تا به آنها یاد دهد که چگونه این مدیران برای بازیکنان ۳۰۰ هزار دلاری مبلغ غیر واقعی یک میلیون دلاری پرداخت نکنند! اتفاقا آقای مدیر باید به نهادهای نظارتی توضیح دهد که باشگاه استقلال در جذب و تمدید بازیکنان داخلی و خارجی بر اساس چه معیار و ساز و کاری قیمتگذاری کرده و این مبالغ گزاف را از جیب بیتالمال برای این بازیکنان بیکیفیت پرداخت کرده است؟
از سوی دیگر، درباره نقش برخی ایجنتها در قراردادهای اخیر استقلال نیز ابهاماتی وجود دارد، به عنوان نمونه، در پرونده برگشت یاسر آسانی بعد از فسخ قرارداد، عقد قرارداد با این بازیکنان خارجی بیکیفیت، پرونده وکلای منتظر محمد در دادگاه عالی ورزش، تمدید برخی بازیکنان با قیمتهای گزاف و غیر کارشناسی. در چنین شرایطی، شفافسازی درباره نقش ایجنتها، مدیران و اعضای تصمیمگیر در نقلوانتقالات استقلال میتواند بسیاری از ابهامات موجود را برطرف کند.
اگر قرار است مدیران فوتبال ایران برای جلوگیری از تبدیل بازیکن «۳۰۰ هزار دلاری به یک میلیون دلاری» دور یک میز بنشینند، شاید بد نباشد اولین پروندهای که روی همان میز باز میشود، عملکرد نقلوانتقالاتی باشگاه استقلال باشد.
بیشتر بخوانید: خبر خوب برای استقلال پیش از بازی با آلومینیوم