بازیهای آسیایی برای تمام کشورهای آسیایی، از جمله ما بسیار مهم است. ما که برای رتبه چهارم میجنگیم چرا که سه ابر قدرت قاره -چین، ژاپن و کره جنوبی- خرج خود را از بقیه سوا کردهاند. همه کشورها هر چهار سال یکبار با تمام قوا به این میدان میآیند تا با اهتزاز پرچم، غرورملی خود را بالا ببرند. به خصوص که در شرایط فعلی کشورمان و مصائب جنگ، بالا رفتن پرچم و ترنم سرود کشورمان بیش از همیشه غرورآفرین است.
آنها که این مسابقات را تجربه کردهاند میدانند حضور پروپیمان، با چهرههای مصمم در رژه مراسم افتتاحیه، چقدر میتواند در افزایش روحیه و اعتماد به نفس قهرمانان یک کشور موثر باشد. درست به همین دلیل تمام کشورها با تمام چهرههای نامدار خود -یا لااقل آنها که در دسترس باشند- به رژه افتتاحیه میآیند. کاری که ما هم در ادوار گذشته بازیهای المپیک و آسیایی میکردیم.
اما مشخص نیست چرا در این دوره و با وجودی که کاروان اعزامی ما از نظر تعداد نفرات، به اندازه کافی پروپیمان هست و در اغلب رشتهها حضور داریم، در مراسم افتتاحیه تعداد نمایندگان کشورمان اینقدر کم بود. البته که در تورنومنتهای این چنینی، همه کاروان یکجا اعزام نمیشوند اما در همان اعزام اول -رشتههایی که بازیهایشان هفته اول مسابقات است- حداقل ۴ یا ۵ برابر این تعداد نفرات نماینده در ژاپن داشتیم.
عکسهای منتشره از مراسم افتتاحیه به گونهایست که میشود تک تک نفرات کشورمان در این رژه را شمارش کرد و البته که هیچ خبری از قهرمانان به نام و مدعیان اصلی کسب مدال طلا از سوی کشورمان در این عکسها نبود. خلاف روال قبلی، از مسئولان تیم ها و فدراسیون ها و مربیان تیمهای رشتههای گوناگون هم چهره چندانی در مراسم رژه دیده نشد.
سوال اینجاست که اعضای اعزامی به بازیهای آسیایی که در ژاپن حضور دارند، چه کاری مهمتر از حضور در مراسم رژه کاروان ایران داشتند؟!
بیشتر بخوانید: ۴ میلیارد تومان پاداش طلاییهای دوومیدانی