طبق گزارشی از صحت خبر، یک تیم بینالمللی به رهبری «میروسلاو فیلیپوویچ»(Miroslav Filipović) اخترفیزیکدان دانشگاه «وسترن سیدنی»(Western Sydney) در استرالیا، این جرم جدید را «تلیوس»(Teleios) نامگذاری کردهاند. این واژه در زبان یونانی باستان به معنای «کمال» است. محققان پس از انجام تحقیقات جامع به این نتیجه رسیدند که برای فهم دقیقتر شکلگیری این جرم، به دادههای بیشتری نیاز دارند.
بر اساس گزارش صحت خبر، تلسکوپ «اسکاپ»(ASKAP) در تلاش است تا گنجینهای از «دایرههای عجیب»(ORCS) با انواع و اشکال مختلف را در آسمان برای ایجاد «نقشه تکاملی گیتی»(EMU) خود کشف کند. شناسایی منشاء بعضی از این دایرهها که در فواصل بین کهکشانی واقع شدهاند، به چالشهایی منجر شده است.
جرم کروی «Teleios» که در کهکشان راه شیری قرار دارد، منشاء متفاوتی نسبت به «دایرههای رادیویی عجیب» موجود در اعماق کیهان دارد. با وجود نزدیکی و اندازه کوچکتر آن، ناتوانی دانشمندان در تعیین دقیق فاصلهاش، بسیار مانعساز بوده است.
«فیلیپوویچ» و تیم تحقیقاتیاش بررسی جامعی بر روی این جرم انجام دادند و متوجه شدند که این جرم تنها در طول موجهای رادیویی بهطور ضعیفی نور صادر میکند. مشخصات طول موج درخشندگی نشاندهنده این است که احتمالاً بقایای یک «ابرنواختر یکمای»(Ia) است. این نوع ابرنواختر یکی از درخشانترین انواع ابرنواخترها در جهان به حساب میآید.
در واقع این ابرنواخترها به ویژه زمانی رخ میدهند که یک کوتوله سفید در مدار نزدیک به یک ستاره دیگر قرار گیرد و به قدری مواد از آن ستاره جذب کند که فراتر از حد جرم خود برود و دچار انفجار شود.
تعیین فاصله اجرام موجود در فضا معمولاً کاری دشوار است. پژوهشگران توانستند برآوردهایی از فاصله «Teleios» به دست آورند، ولی نتوانستند این برآوردها را به یک نتیجه نهایی محدود کنند. یکی از برآوردها حدود 7175 سال نوری و دیگری حدود 25 هزار و 114 سال نوری است.
هر یک از این فاصلهها معنای خاصی برای تاریخ تطور «Teleios» خواهند داشت. به دلیل اینکه اجرام در فواصل دورتر کوچکتر به نظر میرسند، این دو فاصله اندازههای بسیار متنوعی برای این ساختار ایجاد خواهند کرد. اگر فاصله نزدیکتر در نظر گرفته شود، بقایای این ابرنواختر به اندازه 46 سال نوری و در صورت فاصله دورتر، مساحت آن به 157 سال نوری خواهد رسید.
بقایای ابرنواختر معمولاً از یک ابر در حال انبساط از مواد تشکیل شده به وجود میآید. بنابراین هر یک از این اندازهها نشاندهنده سنهای متفاوتی برای این بقایای ابرنواختر هستند. فاصله نزدیکتر نشاندهنده یک بقایای جوانتر ابرنواختر با عمری کمتر از 1000 سال است و فاصله دورتر به بقایای با سن بیش از 10 هزار سال اشاره دارد.
مشکل در هر دو این سناریوها این است که مدلهای تکاملی ابرنواخترهای یکمای پیشبینی میکنند که باید آثار پرتوهای ایکس مشاهده شود. عدم وجود این پرتوها موقعیت گیجکنندهای ایجاد کرده است.
۵۸۵۸