بر اساس گزارشی از صحت خبر، مقامات نظامی نیروی هوایی ایالات متحده در مصاحبه‌ای با نشریه Air & Space Forces Magazine به‌روشنی بیان کردند که تصاویر منتشرشده «بازتاب دقیقی از طراحی نیستند». منابع موثق اذعان داشته‌اند که هنرمندان بوئینگ به‌طور عمدی جزییات خاصی را در طراحی تغییر داده‌اند و حتی نیروی هوایی خود دست به تغییراتی برای مخفی‌سازی اسرار واقعی طراحی زده است.

طبق گفته‌های یک پزشک، این نخستین بار نیست که چنین اقداماتی صورت می‌گیرد؛ در پروژه‌های پیشین استیلث (Stealth)، ارتش آمریکا تصاویری منتشر کرده که عملاً اطلاعاتی از طرح نهایی ارائه نمی‌دهد. به همین دلیل، احتمال بسیار زیاد وجود دارد که هم کَناردها و هم زاویه‌های غیرمعمول بال‌ها فقط به منظور گمراه کردن تحلیلگران خارجی و نیروهای اطلاعاتی طراحی شده‌اند.

با توجه به طراحی دماغه و بال‌های به‌تصویر کشیده شده، برخی تحلیلگران حدس زده‌اند که طراحی F-۴۷ از پروژه‌ای مخفی در دههٔ ۹۰ میلادی به نام Bird of Prey (پرندهٔ شکارگر) الهام گرفته است. این پروژه نیز به دست بوئینگ و در بخش محرمانه Phantom Works ایجاد شده بود. Bird of Prey به شکل بدون دم طراحی شده بود و شکل آن به سفینه‌های فیلم Star Trek و فناوری پیشرفتهٔ رادارگریزی شباهت داشت؛ تجربیات فنی به‌دست‌آمده از آن بعدها در ساخت هواپیمای بدون سرنشین X-۴۵ به‌کار رفت. شباهت‌های هندسی میان آن پروژهٔ قدیمی و تصاویر F-۴۷ ممکن است نشان‌دهندهٔ تداوم رویکرد طراحی خاصی باشد که بوئینگ در پروژه‌های محرمانهٔ خود طی دهه‌ها دنبال کرده است.

یک جنبه مهم و قابل توجه F-۴۷ به پیشرانهٔ آن مربوط می‌شود. برخلاف جنگنده‌های فعلی که بین سرعت بالا و مصرف بهینهٔ سوخت یکی را باید انتخاب کنند، موتورهای adaptive-cycle (سیکل تطبیقی) در F-۴۷ این امکان را فراهم می‌کنند که هواپیما در شرایط مختلف، بهینه‌ترین حالت عملکرد را انتخاب کند. این موتورها می‌توانند نسبت عبور جریان هوا (bypass ratio) را در حین پرواز تغییر دهند؛ به‌طوریکه در حالت معمول از هوای بیشتر برای صرفه‌جویی در سوخت استفاده می‌کنند و در مواقع نیاز به شتاب، جریان را به سمت عملکرد حداکثری هدایت می‌کنند. رقابت بین دو غول صنایع هوافضا، Pratt & Whitney و General Electric برای ساخت این موتورها در حال انجام است.

فرماندهی پهپادهای همراه: نقش مهم در شطرنج هوایی آینده

یکی از اهداف اصلی طراحی جنگنده F-۴۷، ایجاد قابلیت برای فرماندهی مستقیم «پهپادهای جت‌مجهز همراه» است که به آنها Loyal Wingman (همراهان وفادار) گفته می‌شود. در میدان‌های نبرد آینده، جنگنده‌های سرنشین‌دار مانند F-۴۷ با چالش‌هایی از قبیل تعداد کم، برد زیاد و محدودیت در حمل تسلیحات روبه‌رو خواهند شد. در این‌گونه موارد، پهپادهای همراه می‌توانند نقش کلیدی در جنگ هوایی ایفا کنند: آنها با هزینه کمتر تولید می‌شوند، قابلیت حمل موشک دارند، می‌توانند توجه دشمن را منحرف کنند و از زوایای مختلف اقدام به شناسایی یا اخلال کنند. سیستم کنترل در F-۴۷ به گونه‌ای طراحی خواهد شد که دربدنه و به صورت استتارشده و هم‌پیکر (Stealth-Conformal) قرار بگیرد. این طراحی موجب کاهش بازتاب راداری و افزایش هماهنگی با سیستم‌های الکترونیکی پیشرفته خواهد شد.

در حال حاضر، نیروی هوایی ایالات متحده دو مدل از پهپادهای همراه را مورد ارزیابی قرار داده است: General Atomics YFQ-۴۲ و Anduril YFQ-۴۴. هر دو مدلی که توانایی حمل موشک، پرواز با سرعت بالا در کنار F-۴۷ و اجرای مأموریت‌های شناسایی یا اخلال الکترونیکی دارند. علاوه بر این گزینه‌ها، نسخه پیشرفته‌تری با نام «Increment ۲ Loyal Wingman» در حال توسعه است که امکانات رزمی بیشتری در آن گنجانده شده است. مزیت اصلی این پهپادها در این است که بدون خطر برای جان خلبان، می‌توانند دامنه عملیات جنگنده‌ها را گسترش دهند، مواضع دشمن را شناسایی کنند و حتی به عنوان سپر دفاعی در مقابل موشک‌های دشمن عمل کنند. به این ترتیب، F-۴۷ نه تنها یک جنگنده به حساب می‌آید، بلکه به یک پلتفرم فرماندهی تاکتیکی هوایی نیز ارتقا می‌یابد.

در تصاویری که تاکنون از F-۴۷ منتشر شده، هیچ نشانی از ورودی‌های هوا برای موتور دیده نمی‌شود. این نکته نشان‌دهندهٔ سطح بالای استتار و دقت در طراحی پنهان‌سازی است. در جنگنده‌های مدرن، ورودی موتور به عنوان یکی از نقاط حساس برای بازتاب راداری در نظر گرفته می‌شود، زیرا پره‌های…“`html

کمپرسورها تحت تابش مستقیم رادار قرار دارند. طراحان با به‌کارگیری کانال‌های مارپیچ و سطوح جذب‌کنندهٔ امواج رادار (Radar-Absorbing Intake Geometry) تلاش کرده‌اند تا ورودی‌های خود را در بدنهٔ اصلی به‌خوبی مخفی کنند. به این ترتیب، F-۴۷ قادر است مأموریت‌های شناسایی یا رهگیری را بدون افشای موقعیت خود به انجام برساند. این نوع طراحی اگرچه بسیار پرهزینه و پیچیده است، اما برای حفظ برتری هوایی در برابر سیستم‌های دفاعی مدرن کاملاً ضروری می‌باشد.

کاهش وزن، حذف دم، پیچیدگی‌های افزون

یکی از تصمیمات جسورانه در طراحی F-۴۷، حذف دم آن است. این اقدام با خود مزایایی چون کم کردن وزن و کاهش ضریب آیرودینامیکی به همراه دارد و به بهبود پنهان‌کاری نیز یاری می‌رساند. اما به موازات این مزایا، نبود سکان‌های عمودی و افقی به شدت بر پایداری پرواز تاثیر منفی می‌گذارد. برای جبران این نقیصه، از سامانه‌های پرواز با کمک رایانه (Fly-by-Wire + AI Flight Control) استفاده می‌شود که با بهره‌گیری از الگوریتم‌های پیشرفته، کنترل حرکات جزئی، تعادل و واکنش به تغییرات ناگهانی را به‌طور آنی ممکن می‌سازند. این فناوری از تجربیات گذشته در ساخت بمب‌افکن‌های B-۲ و پهپادهای X-۴۷B استخراج شده و اکنون به مرحله‌ای رسیده است که می‌تواند در یک جنگندهٔ دارای قابلیت مانور نیز به‌کار گرفته شود.

F-۴۷ تنها یک جنگندهٔ نسل ششم نیست، بلکه نمایانگر گذار به دورانی جدید از نبردهای هوایی هوشمند و همچنین پنهان‌کارانه است. طراحی این هواپیما، از بالچه‌های گمراه‌کننده گرفته تا سیستم‌های فرماندهی مربوط به پهپاد، نشان‌دهندهٔ این واقعیت است که جنگ‌های آینده دیگر تنها در آسمان، بلکه در عرصهٔ اطلاعات و فریب مهندسی رقم خواهد خورد. استفاده از موتورهای سیکل تطبیقی، رادارهای با قدرت بالا و طراحی هم‌پیکر با پهپادها، این امکان را به F-۴۷ می‌دهد که قدرتی بایسته و فراتر از هر پلتفرم قبلی داشته باشد. آنچه که فعلاً به نمایش گذاشته شده، تنها نوک کوه یخی است که پشت آن واقعیت‌های بیشتری نهفته است.

جامعه نظامی از جنگندهٔ F-۴۷، بیشتر جنبه‌های آن را به‌گونه‌ای طراحی کرده است که حقیقت را پنهان سازند. آیا این سطح از مهندسی فریبندگی واقعاً به‌منظور دور زدن دشمن است، یا حاکی از تغییرات بنیادی در راهبرد نظامی ایالات متحده است؟ زمانی که اهمیت یک تصویر به نقض می‌رسد، باید بیشتر به جزئیات ناپیدا توجه کرد.

۵۸۵۸

“`

اشتراک‌گذاری »