در عصر حاضر که تکنولوژیهای دیجیتال و فردگرایی افراطی، ارتباطات سنتی و حافظه جمعی را تحت تأثیر قرار دادهاند، برگزاری چنین رویدادهایی به نوعی تلاش برای زندهنگه داشتن حس تعلق و معنا در جامعه محسوب میشود. من از افرادی هستم که بر این باورم که داستانها و روایتها میتوانند مردم را در کنار یکدیگر قرار دهند. به عبارتی، جامعهای که فاقد یک روایت مشترک باشد، به مجموعهای از افراد مستقل و جدا از هم تبدیل خواهد شد.
در این راستا، بومگردی تنها یک فعالیت گردشگری نمیباشد، بلکه اقدامی فرهنگی است برای حفظ و بازسازی روایتهای محلی، رسوم، شیوههای زندگی و تاریخ فرهنگی محیطها. هر واحد بومگردی، صرفاً محلی برای استراحت نیست؛ بلکه محلی است برای شنیدن داستان روستا، عملی کردن تجربیات محلی و برقراری ارتباطی عمیق با هویتی که در سنت و فرهنگ نهفته است.
در این چارچوب، سخنان دکتر سید رضا صالحی امیری در این رویداد نگاهی راهبردی به ظرفیتهای بومگردی ارایه داد. او با تأکید بر اهمیت هویتمحور این فضاها، ضرورت فعالسازی منابع فرهنگی روستاها برای رشد اجتماعی و کاستن از میزان مهاجرتهای معکوس را مورد توجه قرار داد. تأکید او بر این نکته بود که بومگردیها باید به مکانهایی برای روایتهای آرام و عمیق تبدیل شوند؛ جایی که فرهنگ، زندگی و معنا از دل تجربیات روزمره شکل میگیرد.
در میان انرژی و شوق این گردهمایی، مجتبی عزیز و دغدغهمند که بیش از دو دهه در حوزه میراث فرهنگی مطالعه و پژوهش کرده است، کنارم نشسته بود. نگاه او گرم، و حافظهاش پر از داستانهایی بود که بر حفظ این گنجینههای زنده متمرکز بود. او هر مدیر بومگردی را با داستانی خاص معرفی میکرد؛ از مشقتهایی که متحمل شده بودند تا ریشههایی که دوباره در خاک روستا کاشته شده بودند.
زیباتر از همه، حضور افرادی بود که از اقوام، نسلها، سنین و جنسهای مختلف بودند، اما همگی ایرانی و با روحیهای شاداب و پرشور در کنار هم تجمع کرده بودند. این ذوق از تعلق به یک اجتماع روایی نشأت میگرفت؛ مکانی که انسانها نه تنها برای کسب و کار، بلکه برای یافتن معنا، هویت و روایتهای مشترک دور هم جمع شدهاند.
اکنون بیشتر از هر زمان دیگری، به بازسازی اجتماعاتی احتیاج داریم که در آنها روایتها شنیده شده، حافظه مشترک احیا گردد و انسانها بار دیگر در بستر داستانها به یکدیگر متصل شوند. بومگردیها نمونهای از این اجتماعات هستند.
۲۳۳۲۳۳