به نقل از صحت خبر، بر اساس آخرین برآوردها، پیش‌بینی می‌شود تا اردیبهشت ۱۴۰۴ (می ۲۰۲۵)، بیش از ۱۱ هزار ماهواره فعال در مدار زمین وجود داشته باشد. این ماهواره‌ها شامل انواع نظامی، علمی و شبکه‌های اینترنتی تجاری است. شرکت اسپیس‌ایکس با شبکه ماهواره‌های استارلینک و حدود ۷٬۵۰۰ ماهواره فعال، به تنهایی سهمی بیش از ۶۰٪ از کل ماهواره‌های فعال را در اختیار دارد.

علاوه بر این، پروژه‌های جدید دیگری مانند «Project Kuiper» از آمازون و منظومه ماهواره‌ای «هزار بادبان» چین نیز در حال شکل‌گیری هستند. به لطف موشک‌های قابل بازیافت شرکت اسپیس‌ایکس از جمله «فالکون ۹»، فرایند پرتاب ماهواره‌ها بسیار آسان‌تر و مقرون به صرفه‌تر شده است. برخی شرکت‌ها همچنین به دنبال پرتاب صدها ماهواره به طور هم‌زمان با استفاده از فناوری‌هایی نظیر «توپ‌های فضایی غول‌پیکر» هستند.

ظرفیت مدار پایینی زمین (LEO) چه میزان است؟

بیشترین تعداد ماهواره‌ها در مدار پایینی زمین (LEO) در ارتفاعی تا ۲٬۰۰۰ کیلومتر فعالیت می‌کنند. طبق تخمین‌های دانشمندان، ظرفیت نهایی این مدار به حدود ۱۰۰ هزار ماهواره فعال می‌رسد. اگر این تعداد از مرز لئو فراتر رود، احتمال برخورد ماهواره‌ها و تولید زباله‌های فضایی به طور قابل توجهی افزایش خواهد یافت.

جالب اینجاست که برخی کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند که با تداوم وضعیت کنونی، تا قبل از سال ۲۰۵۰ به این حداکثر ظرفیت خواهیم رسید.

پیامدهای نگران‌کننده

با افزایش تعداد ماهواره‌های ارسال شده به فضا، تعداد قطعات غیرقابل استفاده نیز افزایش می‌یابد. برخورد این اشیاء می‌تواند زباله‌های کوچک‌تری تولید کند که خطر وقوع برخوردهای زنجیره‌ای را بالا می‌برد. این پدیده که دانشمندان نام آن را «سندرم کسلر» گذاشته‌اند، نگرانی‌های جدی را ایجاد می‌کند.

بازتاب نور از ماهواره‌ها می‌تواند باعث اختلال در مشاهدات نوری تلسکوپ‌ها شود. نشت امواج رادیویی از این ماهواره‌ها نیز سیگنال‌های کیهانی را مختل کرده و رصد کهکشان‌های دوردست را برای اخترشناسان دشوار می‌کند.

در ضمن، هنگام ورود مجدد ماهواره‌ها به جو، فلزات سنگین در لایه‌های بالایی جو آزاد می‌شود که پیامدهای آن هنوز به طور کامل مشخص نشده است. همچنین سوخت مورد استفاده در پرتاب موشک‌ها باعث افزایش گازهای گلخانه‌ای می‌شود.

آیا به این حجم از ماهواره‌ها نیاز داریم؟

برخی کارشناسان بر این باورند که اینترنت ماهواره‌ای می‌تواند دسترسی مناطق دورافتاده و محروم به اینترنت جهانی را تسهیل کند، در حالی که دیگران به این ادعا شک دارند. از این‌ رو، پژوهشگران خواستار کاهش سرعت پرتاب ماهواره‌ها و ایجاد قوانین بین‌المللی سفت و سخت‌تر شده‌اند.

منبع: livescience

ترجمه فرزاد مظفری

۵۸۵۸

اشتراک‌گذاری »