به گزارش خبرگزاری صحت خبر، تحقیقاتی که تحت عنوان «آلومنی» (Alumni) انجام شده، نشان می‌دهد که پیشرانه‌های هسته‌ای می‌توانند سفر به نقاطی مانند ماه و مریخ را به شکلی سریع‌تر و مؤثرتر نسبت به موتورهای شیمیایی یا الکتریکی فعلی فراهم سازند.

موتورهای نوین به کار رفته در این پروژه، با حرارت دادن سوخت به دماهای بالا از طریق واکنش‌های شکافت هسته‌ای، سوخت را با فشار از نازل خود هدایت می‌کنند. این روش به تولید یک رانش قابل توجه منجر می‌شود و زمان سفر به فضا را به شدت کاهش می‌دهد. در مقایسه، موتورهای شیمیایی برای به دست آوردن شتاب و کاهش سرعت، نیاز به مقدار زیادی سوخت دارند که حمل کردن آن برای سفرهای طولانی‌مدت نه‌تنها دشوار بلکه بسیار پرهزینه است.

ایمنی در اولویت، کارآیی در اوج

تحقیق «آلومنی» به‌طور خاص به جنبه‌های ایمنی این تکنولوژی پرداخته است. در این سامانه، راکتور هسته‌ای تنها زمانی شروع به فعالیت می‌کند که فضاپیما از زمین فاصله گرفته و در یک مدار ایمن قرار گیرد. قبل از این که فعال شود، اورانیوم به کار رفته دارای سطح رادیواکتیویته بسیار پایینی است که غیرفنی است. همچنین، حفاظ چندلایه برای محافظت از فضانوردان در برابر تابش‌های گاما و نوترون در حین کار موتور طراحی شده است. جالب اینجا است که به دلیل کاهش زمان سفر، فضانوردان در مقایسه با سفرهای با فضاپیماهای متداول، مدت کمتری در معرض اشعه‌های کیهانی قرار می‌گیرند.

تحقیقات انجام‌شده همچنین بر روی طراحی نوینی از هسته‌های سرامیکی-فلزی کار کرده که نسبت رانش به وزن را بهبود می‌بخشد. متخصصان این پروژه پس از بیش از یک سال بررسی و شبیه‌سازی‌های کامپیوتری اکنون برنامه‌ریزی برای انجام آزمایش‌های عملی دقیق‌تر طرح دارند. البته چالش‌هایی از قبیل تهیه سوخت مناسب، تولید تجهیزات ایمن و فراهم آوردن زیرساخت‌های آزمایشی وجود دارد.

با وجود این چالش‌ها، تحقیق «آلومنی» استفاده از پیشرانه هسته‌ای را برای ماموریت‌هایی که نیاز به تغییر سرعت شدید (بیش از ۲۵ هزار کیلومتر در ساعت) دارند، مانند سفر به ماه یا مریخ، بسیار کارآمد ارزیابی کرده است. در این میان، هیدروژن به عنوان کارآمدترین سوخت شناخته شده، البته گزینه‌های جانبی مانند آمونیاک به دلیل آسانی در ذخیره‌سازی و کاهش جرم خشک موتور می‌توانند در برخی مأموریت‌ها گزینه‌های مفیدی باشند.

۲۲۷۲۲۷

اشتراک‌گذاری »